Aangrijpend egodocument is ook een film over familie

Nieuwe Tieten, zo blijkt al uit de titel, is een film die nergens omheen draait. De jonge regisseur Sacha Polak draagt een erfelijk borstkankergen, waardoor haar moeder al jong overleed. Ze staat voor de afweging preventief haar borsten te laten verwijderen, of het hoge risico op kanker te nemen. Enig zelfmedelijden zou iemand in haar positie gemakkelijk te vergeven zijn, maar daar blijkt in de film geen spoor van. Polak ziet haar situatie zo nuchter mogelijk onder ogen. Dat is het eerste wat dit egodocument bijzonder maakt. Het tweede is dat Polak haar familie zo nadrukkelijk bij haar keuze betrekt. Dat maakt Nieuwe Tieten niet alleen een film over ingrijpende chirurgie, maar ook een heel sterke, ontroerende film over familie. Wat betekent haar keuze voor haar vriend, haar vader, bij wie de traumatische herinneringen aan de dood van haar moeder bovenkomen, en haar doortastende stiefmoeder. Dat neemt ook meteen een bezwaar weg tegen zoveel gefilmde egodocumenten: dat er meestal zoveel ego inzit. Polak toont zichzelf op haar kwetsbaarste en sterkste momenten. Ze gaat de emoties niet uit de weg , maar wentelt zich er ook niet in in een voortvarend gemonteerde film. Vooral aan die montage is goed te zien dat Polak een van de meest veelbelovende jonge filmmakers van nu is. Door de no-nonsenseaanpak krijgt de kijker ruimte voor medeleven. Dat maakt Polaks tweede lange film, na het prijswinnende Hemel , tot een rauwe, aangrijpende ervaring.

Peter de Bruijn