Wraak nemen ten koste van de eigen partij

Emmy-winnende webserie vraagt te veel tijd van de kijker.

Frank Underwood wordt door de nieuwe president van de Verengigde Staten gepasseerd voor de functie van minister van Buitenlandse zaken en nu wil hij wraak. Als ‘House Majority Whip’, een belangrijke, sturende functie die voor partijdiscipline moet zorgen, is het zijn werk om congresleden te bewerken en manipuleren. Maar nu ontketent Underwood een kruistocht voor eigen gewin, ten koste van zijn eigen partij.

Zijn nietsontziend karakter maakt Underwood een onsympathiek personage. Toch lijken de makers van House of Cards te willen dat we met hem samenspannen, want de leidende gimmick is dat Underwood, gespeeld door Kevin Spacey, de kijker geregeld even apart neemt en in de camera vertelt wat hij denkt of van plan is.

Het is een beproefd stijlmiddel, dat onder meer bij komische series als The Office en Modern Family geestig uitpakt, maar hier heeft het onderonsje weinig meerwaarde. Daarvoor heeft Underwood te weinig gelaagdheid. Zijn wraakzucht is eendimensionaal.

Spacey kreeg een Emmy-nominatie voor deze rol, maar erg opwindend is zijn vertolking niet. Dat uitgeloogde, onverstoorbare gezicht en die effen dictie werken eerder op de zenuwen. Zijn vrouw Claire, gespeeld door Robin Wright, etaleert dezelfde harde trekken en dezelfde verwrongen ambities. Tot dit moment in hun carrière zijn beiden royaal gefinancierd door een lobbyist van een groot bedrijf. Van dat omkoopgeld is zij directeur van een organisatie die hulpprojecten in Afrika opzet.

Om zijn wraak uit te voeren beschikt Underwood over enkele pionnen. Peter Russo is een Congreslid van wie hij weet dat hij een hoerenloper en alcoholist is. Deze Russo is tot alles bereid om zijn geheim te bewaren, ook tot zaken die nogal wat rek van de geloofwaardigheid vergen. Daarnaast stuurt Underwood een jonge journaliste aan, die hij voorziet van hem welgevallige lekken en primeurs. Seks is onderdeel van zijn betaling.

House of Cards heeft veel gemeen met Boardwalk Empire: een steracteur in de hoofdrol, een regisseur van naam (David Fincher bij House of Cards) en een cinematografische, visuele pracht die de serie een eigen uitstraling geeft – House of Cards oogt intens grauw. Maar evenmin als bij Boardwalk Empire verbloemen de grote namen en de mooie plaatjes de zwaktes in het scenario. Filmliefhebbers, die met lede ogen aanzien dat hun medium wordt overvleugeld, willen nog wel eens kwaadsappig beweren dat televisieseries gemaakt lijken om je vreugdeloos en eindeloos aan de buis gekluisterd te houden. Voor House of Cards is dat een punt. Bij niet goed geschreven en onvoldoende catharsis vraagt een televisieserie gewoon te veel tijd.

House of Cards trok de aandacht als de eerste webserie die Emmy’s won, maar inhoudelijk overleeft het de reuring van verrassende nieuwkomer niet. De serie is traag en vraagt je te vertoeven in een liefdeloos en cynisch universum, zonder daar brille of diepgang tegenover te stellen.

    • Ron Rijghard