Parijs (3): transparantie, het strandleven en keurige cocktailjurkjes

Haider Ackermann

Tijdens de modeweek in Parijs presenteren zich de meest uiteenlopende modelabels. Van beginnende kleine merkjes tot eigenzinnige Belgen en Japanners tot powerhuizen als Chanel en Christian Dior, en alles wat daar tussenin zit. En toch zijn er seizoenen dat je bij alle soorten modehuizen dezelfde dingen terugziet.

Dit is zo’n seizoen. Bij heel veel modehuizen zijn in de voorjaarscollecties voor 2014 transparante stoffen te vinden, bij nog meer huizen plissés, en dan met name geplisseerde metallic stoffen. Het is lang geleden dat er op de Parijse catwalk zoveel eensgezinde overdaad en feestelijkheid te zien was. Ze waren te vinden bij, onder meer, Dior, Lanvin, Dries van Noten en Haider Ackermann.

Ackermanns collectie was een interessante mengeling tussen mannelijke en vrouwelijke elementen. Lange, jongensachtige colberts werden gedragen met smalle broeken of wijde shorts. Losse jurken, die zeer transparant waren van boven – en de verder onbedekte borsten bloot lieten – en van onder gemaakt van van metallic plissé, waren gecombineerd met smalle broeken en platte schoenen. Nieuw voor Ackermann waren de vrij sobere, zwarte stukken, zoals een strapless jurk met laag geplaatste mouwen een zeer diepe V-hals op de rug, en een paar al even geraffineerde jumpsuits.

Man/vrouw ook bij Maison Martin Margiela, dat een van de sterkste collecties in jaren liet zien. Over variaties op klassieke mannenpakken – op zich vaak al erg erg fraai – werden geborduurde en met kralen bezette korsetten en jurken of gedeeltes van jurken gedragen – veelal replica’s van oude circuskleding.
De collectie die Maison Martin Margiela toonde was tamelijk winters. Zoals veel andere dat ook waren: geregeld moet je jezelf er tegenwoordig bij voorjaarsshows aan herinneren dat je niet naar herfstcollecties kijkt. Dat zou iets dat te maken kunnen hebben met het vroege tijdstip waarop voorjaarsmode in de winkels ligt; de eerste stukken hangen al in december in de winkel. Tegen de tijd dat het warm is, is de uitverkoop vaak al begonnen.

Bij Chalayan het wél hoogzomer: de collectie draaide helemaal om het strandleven. Niet het meest originele thema, maar Hussein Chalayan had dat op een geweldige manier uitgewerkt. De show opende met een paar gestreepte kledingstukken die er uitzagen als streepte handdoeken handdoeken die over een badpak waren geslagen – maar het waren jurken. Als dessins waren er gepixelde strandfoto’s, een lange strapless jurk had aan de bovenkant de structuur van zand, sculpturale bustiers leken op onstuimige golven, in witte katoen was gaatjesdessin van palmbomen aangebracht. Bijzonder waren ook de kledingstukken die top en jas ineen waren, en waarvan losgedragen jassen als een golven onderaan de rug hingen.

Ook zomer bij Acne, het Zweedse label dat ooit begon als jeansmerk, maar zich de laatste jaren manifesteert als designerlabel. Dat deed het aanvankelijk door veel te ingewikkelde kleren te maken, maar dit keer had het team zich ingehouden en een sportieve, draagbare collectie met een maritiem thema gemaakt: oversized shorts, prettige overhemdjurken en extra brede vliegeniersriemen en truien met extra lange mouwen en een hippe variant op de aloude gele rubberregenjas. De modekleuren goud en zilver kwamen terug op de opvallende en tikje lompe schoenen.

Als er twee ontwerpers zijn geweest die zich in het verleden hebben uitgeleefd op plooien en rozetten zijn het – behalve Zandra Rhodes en Fong-Leng in de jaren zeventig – Viktor Horsting en Rolf Snoeren. Maar juist zij lieten die dit seizoen geheel links liggen. De show had een schoolthema, en dat was, zoals gebruikelijk tot in alles doorgevoerd. Een decor van witte bakstenen van Studio Job, een coverversie van Pink Floyds Another brick in the wall en enkel variaties op schooluniformen op de catwalk. Halve, mouwloze asymmetrische of samengestelde uniformblazers over broekrokken of rokken met origami-plooien, spencers en truien met extra veel vignetten.

Er zat ook een vleugje punk in de show: op een grijze blazer was met veiligheidsspelden een Schotse ruit gemaakt, op de kragen van witte overhemdjes zaten studs. Dat laatste was een wat achterhaalde keuze: versierde kraagjes hebben al bij alle grote ketens gehangen. Deze zomer lieten Viktor & Rolf met hun haute-coutureshow zien dat ze nog steeds kunnen verrassen, en mode met een ziel kunnen maken, maar deze collectie kwam wat bloedeloos over.

Een van de opmerkelijkste aanstormende Nederlandse modeontwerpers is Peet Dullaert, net iets meer dan een jaar geleden aan ArtEZ afgestudeerd met een kleurrijke, speelse en vrouwelijke collectie.
De kleding van Dullaert wordt nu al verkocht in vijf winkels. In Nederland, maar ook in bijvoorbeeld Saoedi-Arabië en Dubai. Waarschijnlijk hij dacht dat hij voor die winkeliers iets commercieels moest neerzetten, want de kleren die hij liet zien in zijn eerste Parijse show – als locatie had hij de weelderige residentie van de Nederlandse ambassadeur mogen gebruiken – was ontdaan van bijna alle speelse elementen die zijn eindexamencollectie en eerste collectie zo aantrekkelijk maakten: weg waren de grote Swarovksikristallen, de gedurfde kleurcombinaties, de broeken die van voren langer zijn dan van achteren.

Wat overbleef waren behoudende zijden cocktailjurkjes met een heel voorzichtig onafgewerkt zoompje en hier en daar een veer, en een enkele klassieke avondjurk met een glamourous ‘vissenstaart’ – dingen waarvoor je al bij tal van andere merken terecht kunt.
Dat zijn show ingeklemd was tussen het catwalkdebuut van de jonge Franse ontwerper Yang Li (die een fraaie en frisse mix van lange, wijde rokken en oversized werkmanskleding liet zien) en die van Chalayan, maakte het er niet beter op.

Fotografie Peter Stigter (teampeterstigter.com)

Maison Martin Margiela

Chalayan

Acne

Viktor & Rolf

Peet Dullaert

Yang Li