Jaren tachtig herleven in nostalgische trip van Peter Gabriel

De jaren tachtig herleefden gisteren in het uitverkochte Ziggo Dome. Peter Gabriel, sinds 2004 niet meer in Nederland, vierde het 25-jarig jubileum van zijn succesalbum So met een integrale vertolking. Twee jaar te laat, maar de oorspronkelijke muzikanten waren erbij. Bassist Tony Levin en drummer Manu Katché gaven het concert de robuuste sound van toen.

Gabriel begon zijn nostalgische trip achter de piano met een akoestische set die niet echt akoestisch wilde worden: keihard versterkt bij het machineritme van Shock the money. De 7/8ste maat van Solsbury Hill bracht een golf van opwinding teweeg in de gangpaden, waar dames op leeftijd van dichtbij konden vaststellen dat hun held flink wat corpulenter is geworden. Het weerhield Gabriel (63) niet van houterige danspassen en een polonaise met zijn muzikanten tussen de podiumlichten op lange nekken.

So, het album dat Richard Branson kapitaal verschafte om zijn vliegmaatschappij in de lucht te houden, is geen songcyclus die de tand des tijds gemakkelijk heeft doorstaan. Na Red Rain, Sledgehammer en Don’t give up met zangeres Jenny Abrahamson als invalster voor Kate Bush, volgden de zwakkere nummers van het album uit 1986. Mercy Street moest het hebben van indringende livefilmbeelden waarbij Gabriel zijn tekst getergd zong, gruiziger dan ooit. Big Time was en blijft een monotone draak en in We do what we’re told werd de volgzame massa – een terugkerend thema in symfonische rock – nogal knullig in beeld gebracht door marcherende schaduwen.

Slotnummer Biko werd door Robert Wyatt al eens mooier gezongen, maar blijft een kroon op Gabriels rijke muziekverleden, dat pompeus over twee uur werd uitgespreid.

    • Jan Vollaard