Daar gingen de golfclub en de vakantie

Om het bedrijf te redden, leverde het personeel van adviesbureau Wissing fors in.

Nu krijgt iedereen, ook de directie, hetzelfde: 3.000 euro.

Niemand twijfelde. De werknemers van stedenbouwkundig adviesbureau Wissing zeggen het stellig, allemaal. Geen seconde aarzelden ze toen hun werkgever hun vroeg om honderden, soms zelfs duizenden euro’s van hun salaris in te leveren.

Daar ging het abonnement op de golfclub van Armand Bommaert. De vakantie naar het buitenland van Esther Stuijts. Het spaarpotje voor een vervroegd pensioen van André Domburg. De gewenste nieuwe auto van Rogier Goud.

Maar ze hebben wel nog werk.

Gisteren bleek uit onderzoek van adviesbureau Berenschot en salarisverwerker ADP dat afgelopen jaar 25.000 Nederlandse werkgevers hun personeel vroegen om loon in te leveren. Een trend, volgens Berenschot. Eerder dit jaar laaide het debat op toen ict-bedrijf Capgemini ouder personeel op salaris wilde korten. Daar kwam na boze reacties en een winststijging weinig van.

Zes van de acht stedenbouwkundigen van Wissing zitten om de lunchtafel. Ze zijn net verhuisd naar dit kantoor in Barendrecht – het oude was te duur en vooral te groot geworden. Achter hen ligt een crisisgeschiedenis van reorganisaties en ontslagrondes. In een poging het bedrijf te redden, werd Jan Willem van der Noordaa als interim-manager ingehuurd. Ook hij kon het dreigende faillissement niet afwenden. Daarna verzon Van der Noordaa, samen met de directie, een onorthodox plan. Volgens hem uniek in Nederland, maar misschien wel de enige manier om het bedrijf nieuw leven in te blazen.

De werknemers werden uitgenodigd op kantoor, ’s avonds. Daar vroeg Van der Noordaa hun zijn plan ter plekke aandachtig door te lezen. Om een doorstart te maken, moest iedereen één maandsalaris uitlenen aan de directie – de twee directeuren kochten het bedrijf terug met hun privévermogen. Daarnaast ging iedereen, ook de directeuren, vanaf de doorstart hetzelfde verdienen: 3.000 euro bruto.

Met de oude salarissen „waren de kosten te hoog”, zegt directeur Jeroen Goes. Dat betekende voor sommigen een achteruitgang in salaris van een paar honderd euro, voor anderen een paar duizend euro. Ook is de pensioenafdracht stopgezet. Net zolang tot het bedrijf weer gezond is.

Werknemer Rogier Goud zegt: „Na een kwartier lezen en nadenken zijn we weer bij elkaar gaan zitten. Meteen was duidelijk dat iedereen erachter stond.” Collega André Domburg: „In ruil voor het inleveren van salaris kregen we inhoudelijke medezeggenschap en meer vrijheid om op onze eigen manier onze eigen winkel te runnen. Daarnaast kregen we volledig inzicht in de financiën. Als iemand, als het straks weer beter gaat, om loonsverhoging vraagt, weet de rest dat dus ook. Ik kan me voorstellen dat dan gezegd wordt: leg maar uit waarom je vindt dat je dat verdient.”

De werknemers verdienen nu wat ze zouden krijgen als ze werkloos zouden zijn geworden. Dat, of verdergaan als zzp’er, waren hun keuzes – een architect vindt niet meer zo makkelijk werk. Dat woog mee in hun salarisoffer. Esther Stuijts: „Wij zijn nu niet afhankelijk van het UWV. We houden onze eigen broek op. Uit passie voor ons werk. En wat voor toekomstperspectief heb ik als ik thuis ga zitten?”

Het is nu vier maanden na de doorstart en het gaat beter met Wissing. Opdrachtgevers zijn niet weggelopen, de werknemers zeggen dat ze het plezier in hun werk weer terug hebben en ze zijn actiever betrokken bij de bedrijfsfinanciën. Rogier Goud: „We hebben ons laten voorrekenen wat we per maand moeten binnenhalen om onze targets te halen. Daarmee hielden we ons eerder nooit bezig.” Interim-manager Van der Noordaa: „Iedereen weet nu wat hij het bedrijf kost, wat hij moet bijdragen aan de overhead, wat we kunnen doorberekenen aan klanten. Iedereen is een stukje Wissing aan het opbouwen.”

Zou Wissing opnieuw failliet gaan, dan zitten de werknemers met een werkloosheidsuitkering die nóg eens 30 procent van hun salaris afhaalt. Maar daar ligt Esther Stuijts niet wakker van. „Ik ben er niet mee bezig. Al mijn energie zit nu in dit project.” Rogier Goud: „Doordat we inzage hebben in de financiën, zien we dat het goed gaat. Dat houdt ons positief.”

Nu zijn plan een succes lijkt, zit het werk van Van der Noordaa er bijna op. Nog een paar maanden, schat hij, en dan kan hij Wissing met een gerust hart achterlaten. Daarna wil hij met dit recept naar het volgende bedrijf in nood. Vandaag komt er alweer één op gesprek.

    • Anne Dohmen