Column

Party Animals

Pas toen ik door de gang liep en de breedgeschouderde uitsmijter bij de deur zag wachten, realiseerde ik me dat ik al lang niet meer uit was geweest, echt uit, met een garderobe en een van tevoren gekocht kaartje en een toiletjuffrouw met snoepkettingen. Zeker niet hier, de discotheek waar ik vroeger vaak kwam. In de wc keek ik in de spiegel en probeerde voor te stellen hoe ik negen jaar geleden óók in deze spiegel had gekeken, en hoe mijn gezicht in de tussentijd was veranderd. Ik herinnerde me alles, het licht, de wc-hokjes, wat ik meestal deed als ik hier stond – met een natte vinger het uitgelopen oogpotlood wegvegen en mijn haar (soms blond, soms bruin, soms zuurstokroze) opnieuw in een staart binden. Maar ik voelde niets, ik zag geen filmpje waarin mijn gezicht in versneld tempo ongenadig veranderde van net twintig naar bijna dertig.

Terwijl ik me er op had voorbereid me een avond lang oud te voelen: ik was op een jaren 90 feest. Bij het ophalen van herinneringen komt altijd het besef van het verstrijken van de tijd. Zodra er plastic speentjes, trolletjes met paars haar en klaparmbandjes ter sprake komen, voel ik me een moment stokoud, en mijmer weemoedig verder over de Mega Blubber Power Race, 2Unlimited en TMF – alles wat we toen belangrijk vonden en wat nu niet meer bestaat.

Bovendien zouden de Party Animals gaan optreden, en ik had me al afgevraagd hoe die er nu uit zouden zien – als ze in 1995 iets van drieëntwintig waren geweest, dan waren ze nu éénenveertig. Het moesten mannen zijn geworden, huisvaders misschien wel. Ze zouden waarschijnlijk haar hebben – een kapsel, zelfs. Zou het haar van de hippie nog lang zijn? Konden ze nog hakken? Pasten ze hun Aussies nog? En hoe zou het voelen om een stel middelbare Animals toe te juichen?

In de zaal bleek ik echter tot mijn verrassing een van de jongsten. Op een bepaalde manier had ik me de jaren 90 een soort van toegeëigend: míjn jeugd, mijn herinneringen, mijn generatie. Pas toen ik tussen de veertigers stond die enthousiast dansten op Coco Jambo, snapte ik: het waren mijn klassefeestjes en eerste singletjes, maar zij gingen úít in die tijd, zij waren student, hadden misschien wel seks op Dr. Alban. Voor het eerst vroeg ik me af of ik over tien jaar op een ’10 feestje zou staan, om eindelijk weer eens los te gaan op Taio Cruz.

En vijf uur later stormden de Party Animals het podium op – en bleken het andere Animals. Broekies van twintig, die prima in de maat konden hakken, maar nooit in hun leven Punica gedronken hebben of weten wat Ovide voor dier is – en zo voelde ik me op de valreep toch nog even bejaard.