Parijs (2): een pleidooi voor een eigenzinnige stijl

Dries van Noten

Veel ontwerpers zetten voor voorjaar 2014 in op uitbundige en decoratieve vrouwenmode. Maar weinig wisten die op zo’n losse, aantrekkelijke manier te brengen als Dries van Noten.

Van Notens collectie was zeer veelzijdig: etnische borduursels en sieraden, heel veel plissés en ruches, goudkleurige stof en leer, dikke ecru katoen, een sterrenprint en antieke bloemdessins die de ontwerper was tegenkomen in de in de archieven van het Parijs Musée des arts décoratifs, waar komend voorjaar zijn eerste overzichtstentoonstelling zal plaatsvinden. In zijn show, die muzikaal werd begeleid door een solo-optreden van basgitarist Colin Greenwood van Radiohead, wist van Noten al die elementen die samen te brengen tot een samenhangende, feestelijke collectie die nergens zijn cool verloor.

Elke outfit weer – van een witte katoenen mouwloze jurk met twee feestelijke goudkleurige geplisseerde volants aan de zijkanten tot een romantisch tea-dress met een klaprozendessin tot een gelaagde, geheel geplisseerde crèmekleurige plissérok met een enorme gouden rozet erop– sprak tot de verbeelding. En in elke outfit was een prettige mix van opgetut en nonchalant te vinden. Bij die laatste plissérok werd een sweatshirt gedragen, onder een wijde witte katoenen jas piepte een gilet van goudkleurig leer uit, jurken vielen losjes. Bij een witte broek kwam een ijle, etnisch geborduurde jurk met een transparante, lange rok.

De collectie was verre van retro, maar ademde wel de sfeer van de vrije en decadente jaren zeventig: Yves Saint Laurent-muze Loulou de la Falaise in haar typerende zigeunerlook, de uitzinnige mode van de Nederlandse Fong-Leng. De collectie was één groot pleidooi voor een fantasievolle en eigenzinnige kledingstijl.

Glim en decoratie ook bij Rochas, waar Marco Zanini zijn laatste collectie liet zien. De Zweeds-Italiaanse ontwerper krijgt de creatieve leiding over Schiaparelli, het modehuis dat werd gesticht door Elsa Schiaparelli (1890-1973), die wereldberoemd werd met haar surrealistische mode – denk een hoedje in de vorm van een schoen, een avondjurk met een enorme afbeelding van een garnaal. Haar naam is gekocht door Diego della Valle, de eigenaar en oprichter van Tod’s. Afgelopen zomer maakte Christian Lacroix als opwarmertje achttien couturestukken voor het tot dan toe slapende huis, Zanini gaat vanaf volgens seizoen prêt-à-portercollecties maken.

Voor Rochas eindigde hij met een collectie die uitsluitend bestond uit pastelkleurige feestjurken, de een nog opzichtiger dan de ander – elke stof die was gebruikt had een glanslaagje, een metaaldraad, een steentje of een ander glimeffect gekregen. De jurken waren klassiek van vorm, met een smal lijfje en een wijde rok, maar vielen enkellang en meestal net een beetje wijd, een verkleedeffect dat de show behoedde voor al te veel zoetigheid.

Ann Demeulemeester begon haar show donderdag met het soort romantisch-sobere zwarte outfit waar ze bekend om staat, aangevuld met een enorme, transparante hoed, maar al snel werd duidelijk dat ook haar collectie een zonnige kant opging. Demeulemeester had een gebloemde flockprint centraal gesteld, het dikke, fluwelige dessin dat je vaak ziet op behang. Het kwam terug op jasjes, jurken, (transparante) blouses en zelfs panty’s. Meestal waren de bloemen zwart, maar soms helder rood, zoals bij een lange jurk die van voren openviel. Zelden was mode van Demeulemeester zo ongegeneerd uitbundig.

Eerder (verkort) gepubliceerd in NRC Handelsblad. Fotografie: Peter Stigter (teampeterstigter.com)

Rochas. Rochas

Ann Demeulemeester. Ann Demeulemeester