Met schoolreisje even op de elektrische stoel

Paul Groot als Twan Huys in ‘Koefnoen’ (AVRO)

Het Limburgse accent was te zwaar aangezet, want hij heeft er in het verleden hard gewerkt om dat juist kwijt te raken, maar voor het overige was de imitatie van Twan Huys door Paul Groot in Koefnoen (AVRO) behoorlijk raak. Terwijl Ferry Mingelen van alles aan hoofd en romp laat bewegen om zijn punt te maken, straalt de anchor van Nieuwsuur (NOS/NTR) totale rust uit, als een levende illustratie van het begrip cool.

Een zelfde soort soevereiniteit spreidt Huys ten toon als presentator van College Tour (NTR), dat elk seizoen beter wordt. Voor een deel is dat succes toe te schrijven aan de redactie, die de juiste gefilmde deskundigen om de beroemde gast heen zetten en er ook in slagen om de ene na de andere wereldster te strikken. Vorige week primatoloog Frans de Waal met een overtuigend verhaal over pre-religieuze empathie en ethiek van mensapen, aanstaande vrijdag de Israëlische president Shimon Peres.

Vrijdag stond er een gast op het programma naar wie ik niet bijzonder uitkeek: de boeken van de Amerikaanse misdaadauteur Karin Slaughter (42) heb ik nooit gelezen. De fragmenten die in het programma werden voorgelezen sterkten me in het vermoeden dat ik er weinig aan heb gemist.

Maar het werd wel een fascinerend gesprek, met een auteur die 30 miljoen boeken verkocht, waarvan 4 miljoen in Nederland. Het vooral uit jonge vrouwen bestaande publiek hing aan haar lippen en zoog met gretigheid alles op wat ze vertelde over autopsieën, kindermoorden, gruwelijke verminkingen en de doodstraf. Zoals een Nederlandse patholoog-anatoom eerder over haar werk opmerkte in Altijd wat (NCRV): de mens is altijd extreem geïnteresseerd geweest in bloederige details van moord, doodslag en executie, en wordt door haar op zijn wenken bediend.

Slaughter (geen pseudoniem) ontpopte zich als behorend tot het universum van de zuidelijke Verenigde Staten, maar dan van het verlichte soort. Ze is voorstander van betere wapencontrole, het homohuwelijk (ze woont zelf in Atlanta samen met een vrouw) en beperking van de doodstraf tot die gevallen waarin geen enkele twijfel bestaat over de schuld van de dader. Probleem is dat er altijd ruimte voor twijfel is.

Haar Nederlandse collega Tomas Ross meent in de biografie van Slaughter – moeder vertrok met een andere man toen ze klein was, sterke band met vader – de wortels van wraaklust waar te nemen. Zo had ze er nog nooit tegen aan gekeken, ze lachte de theorie een beetje weg. Maar ze was wel, zoals veel Amerikaanse kinderen, ooit rondgeleid in een gevangenis, waar iedereen even op de elektrische stoel mocht gaan zitten. Ze heeft nu twee wapens thuis, maar de kans dat ze die ooit nodig zal hebben, acht ze minimaal. De een of twee moorden per dag in Atlanta vinden immers alleen in de slechte wijken plaats.

En Twan maar cool blijven. Hij liet een Amerikaans tv-programma zien waarin kinderlokkers met verborgen camera’s werden ontmaskerd. Eentje pleegt op televisie zelfmoord. Ach, daar zal hij dan ook wel andere redenen voor gehad hebben, meende Slaughter. Ik wist niet wat ik zag en hoorde, dus een leerzame avond.