Een unieke sound van alleen maar strijkers

Het was in alle opzichten feest, zaterdagavond in het Muziekgebouw aan ‘t IJ, waar Amsterdam Sinfonietta voor een stampvolle zaal met vrienden en fans het 25-jarig bestaan vierde.

Ik had dit bijzondere ensemble te lang niet live horen spelen, maar bijna onmiddellijk was het er weer: die vertrouwde sound van uitsluitend strijkers, die samen een palet aan klankkleuren weten te produceren dat varieert van fluweelzacht tot een fors maar nooit ordinair forte.

Dat het ook in moeilijke en snelle passages spatgelijk blijft is extra bijzonder als men zich realiseert dat dit orkest zonder dirigent optreedt. Het komt dus aan op het kamermuzikale onderlinge aanvoelen, waarbij concertmeesteres Candida Thompson al jarenlang als prima inter pares fungeert. Zij is heel duidelijk de ziel en de animator van het jeugdige gezelschap, dat onder haar leiding inmiddels ook mondiaal erkenning krijgt.

Amsterdam Sinfonietta neemt in het Nederlandse muziekleven een unieke plaats in. Voor deze formatie is niet zo veel muziek geschreven, waardoor men is aangewezen op bewerkingen van strijkkwartetten, waaraan een baslijn is toegevoegd. Om het complete scala van repertoiremogelijkheden te illustreren, beperkte men zich tot het vertolken van delen uit die kwartetten, waardoor een soms wat fragmentarisch programma ontstond. Amsterdam Sinfonietta begeeft zich daarnaast met succes op het pad van de compositieopdracht, wat tot uiting kwam in succesvolle en evocatieve uitvoeringen van recent werk van Peter-Jan Wagemans en Rozalie Hirs.

Het pauzeloze programma was afwisselend opgebouwd, ongetwijfeld met als doel een staalkaart te tonen van alle genres waarin het orkest zich thuis voelt. We hoorden een ontroerende Beethoven, onstuimige Britten, een Sjostakovitsj op turbosnelheid en als toegift een Hongaarse Dans van Brahms die een zigeunerorkest niet zou hebben misstaan.

Amsterdam Sinfonietta is een ondernemend, avontuurlijk en enthousiast kamerorkest, dat het net als vrijwel alle andere ensembles in de Nederlandse bezuinigingsdrift hard te verduren heeft. Gelukkig slaagt men erin het aantal concerten, de kwaliteit en de diversiteit daarvan te continueren. Dat werd extra onderstreept toen aan het einde van het concert aan dit orkest De Ovatie prijs werd uitgereikt van de Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouwdirecties voor de meest indrukwekkende live prestatie op klassieke muziekgebied in Nederland.