Wow, Máxima is echt leuk!

Ontwerper Hella Jongerius is deze week in New York voor de opening van de North Delegates’ Lounge van de VN, die zij (mede) ontwierp. „Er heerst een nerveuze stemming.”

Donderdag 19 september

Het is me eindelijk gelukt om met de fiets naar vliegveld Tegel in Berlijn te gaan, het trappen kostte me vijftig minuten. Het weer is goed, het tasje is klein en vertrek- en aankomsttijden zijn passend voor een fietstocht. Ik ga een dag ontwerpen met mijn rechterhand Arian Brekveld in Rotterdam. We zijn een geoliede machine en na maanden voorbereiding is het vandaag de laatste dag om te schuren en lakken aan het schaalmodel voor de nieuwe stoel voor de 787.

Om half vier gaat de radio aan want mijn man [ontwerper Lucas Verweij, red.] becommentarieert de Duitse verkiezingen in Villa VPRO. Zou mij verbazen als Merkel het verliest. Tot diep in de nacht werk ik op mijn hotelbed aan de laatste beelden voor de KLM-presentatie van morgen.

Vrijdag

Presentatie bij KLM over de nieuw te ontwerpen stoel in Amstelveen. AirFrance zit vanuit Parijs ‘aan de andere kant’ via een videoconferentie. Dat is nodig omdat beide maatschappijen een deel van de stoel samen ontwikkelen, een unicum in de sector. In de luchtvaartindustrie is doorgaans een ‘ieder voor zich’-cultuur. De stoel moet dan uiteindelijk wel een duidelijk KLM handschrift krijgen. Ik geniet ongelooflijk van die complexe puzzel. Ik voel dat ik op zulke momenten mijn creatieve oplossingsvermogen optimaal kan gebruiken. Ik ben tevreden want zowel de offline als online toehoorders stemmen toe.

Zaterdag

Mijn dochters hebben vriendinnen over de vloer. Het is een gezellige, drukke familiedag. We moeten even naar de open dag op school, want de Mädel zingen in het schoolkoor.

Mijn nicht Agnes Jongerius en Ger Jochems komen langs en we nemen de Duitse politiek nog eens door, geïnspireerd door de fantastische handgemaakte posters in de stad van de Stickefinger van Steinbrück en de handendriehoek Merkel. Belangrijke verkiezingen, Merkel is niet mijn politieke kleur, maar wat doet ze het goed in Europa. Ze is de enige die zonder ego de rug recht houdt. Wij gaan Zuid-Duits eten, Agnes en ik praten over onze vaders. Twee broers uit een gezin van tien, allebei tuinders. Ze wisten wat ze wilden met hun bedrijven en thuis waren het ongelooflijk lieve mannen. Alhoewel ik haar heel lang niet gezien heb, merk ik dat echt veel deel met haar. We lijken ook op elkaar.

Zondag

Vandaag een eenvoudige familiedag, we gaan joggen en skaten in Volkspark Friedrichshain en aansluitend eten we de oogst van de zomer uit onze kleine tuin: vier bramen en vier gele tomaten. En dan een klein maaltje snijbonen uit de hoftuin. De meisjes maken hun huiswerk. Helaas kan ik alleen het Nederlandse huiswerk gemakkelijk begeleiden, het Duits en Engels is voor mij niet te begeleiden. Zij verbeteren mij constant, de toekomende tijd en de lidwoorden blijven maar niet hangen. En zo maak ook ik elke week vorderingen.

Maandag

Merkel geeft een ontroerend bescheiden overwinningsspeech, mooi begin van de week. Ik maak een plan voor de komende week met mijn studio-assistenten in Berlijn. Siska Diddens, mijn personal assistant, heeft mijn reis weer strak geregeld. Die vrouw is goud.

Dinsdag

Om 7 uur in de ochtend staat de oppas voor de deur, we vertrekken samen naar New York waar de North Delegates’ Lounge geopend gaat worden, in het hoofdkwartier van de Verenigde Naties. Ik ben een professionele reiziger; mijn rituelen helpen me het vele reizen te overleven: zelfgesmeerde boterhammen mee, koptelefoon met rustige muziek, Wordfeud spelen met mijn vriendin, dochters en schoonmoeder en pas make-up op doen als ik geland ben in dat ene toilet dat weinig gebruikt wordt. Aangekomen in New York eten we een jet-lag diner met mijn lieve vrienden Louise Schouwenberg en Jan Tichelaar.

Woensdag

Samen met mijn tweede rechterhand Edith van Berkel werken aan een nieuwe meubeltextiel–collectie in de studio van Maharam. We werken al vijftien jaar voor ze, dus het is heel vertrouwd. Na afloop maken Edith en ik een strategisch werkplan voor de komende maanden terwijl we onze nagels laten manicuren. Leven en werken als vloeibaar organisme. We vertrekken om 3 uur ’s middags naar het Nederlandse consulaat. Louise (kunsttheoreticus) maakte deel uit van het ontwerp team en Jan Tichelaar zorgde voor de realisatie van de 30.000 porseleinen kralen voor het ‘keramische gordijn’, het Knots&Beads Curtain. Het hele team komt binnengedruppeld; Irma Boom (grafisch ontwerper), Gabriel Lester (kunstenaar) en Saskia Simons (architect, OMA). Enige afwezige is Rem Koolhaas. Jammer, hij moet een gebouw opleveren in Azië.

Aangekomen bij de UN heerst een nerveuze stemming. Er zijn veel fotografen, cameraploegen en veiligheidsvoorschriften. Door de komst van Ban Ki-moon is de opening plotseling wereldnieuws geworden en gaat het draaiboek per minuut. Minister Timmermans is opmerkelijk goed geïnformeerd op het gebied van design, hij vertelt me ook dat hij een Poldersofa thuis heeft. Fijn om in een vakgebied te werken dat door de overheid gezien en gepromoot wordt. Hij zegt in zijn speech: „We laten zien waar Nederland goed in is”. Zo eenvoudig is het: we zijn goed in architectuur en design en laten dat hier zien. Ik ben trots om daar deel van uit te maken.

Ban Ki-moon is grappig in zijn onhandigheid, hij gaat zelfs nog even zitten in mijn UN Lounge Chair. Als Máxima hem vertelt dat ik die stoel speciaal ontwikkeld heb voor de ruimte, valt zijn mond open van verbazing. De verbazing op zijn gezicht blijft als beeld bij me hangen. Die man zal toch heel wat verrassendere dingen horen. Ik realiseer me dat mijn vakgebied en mijn liefde voor objecten zich in een andere wereld bevinden dan de wereld waarin deze politicus leeft. Deze twee parallelle werelden raken elkaar maar zelden. Wow, Máxima is echt een leuke vrouw! De dag eindigt met een etentje op het consulaat waar ik in een speech eindelijk het hele ontwerpteam kan voorstellen. Het openings-event draaide te veel om mij, terwijl dit ontwerp toch echt het werk van een gelijkwaardig team is. We zijn allemaal topontwerpers.

Donderdag

Interview in de ochtend met het Amerikaanse tijdschrift Metropolis. Louise en ik herkauwen de avond terwijl we de High Line wandelen, later doe ik dat ook met Irma en gun mezelf nieuwe schoenen. Irma en Lucas geven advies. Verder staat de dag in het teken van de terugvlucht, KLM heeft geregeld dat ik voor de eerste keer in mijn eigen ontwerp kan gaan vliegen. Het nieuwe ontwerp voor de Business Class is inmiddels in drie toestellen ingebouwd, dat worden er tweeëntwintig. Ik verheug me enorm op de vlucht. Ik kan het ontwerp inmiddels dromen, nu ga ik het als consument ervaren. En het totale kleurenpalet in het ochtend- en avondlicht en in het scherpe rode licht boven de wolken zien. Minstens zo belangrijk is het verlangen te slapen op het vlakke bed. Vlak voordat ik instap snel dit dagboek versturen: de Wifi is nu nog goed, en zo eindig ik met een cliffhanger.