Meer kleur op de catwalk: de shows van Philipp Plein en Rick Owens

Rick Owens

Vorige week zaterdag was ik voor het eerst bij een show van Philipp Plein in Milaan. Plein is een 34-jarige ex-rechtenstudent uit Duitsland die eerst een meubellijn begon en daarna een modemerk. Dat modemerk lijkt erg succesvol – Plein opent tenminste de ene na de andere winkel. En hij adverteert goed in de modebladen. Wat weer tot gevolg heeft dat er veel aandacht aan wordt besteed en zelfs de Franse Vogue naar zijn show komt. Terwijl de hoofdredacteur van het blad dat waarschijnlijk anders niet snel zou doen. Pleins kleren zijn, om het maar voorzichtig te zeggen, van het opzichtige soort, en zien er even goedkoop uit als ze duur zijn.

Enfin, Plein pakte uit. Een gevaarlijk volgestopte zaal werd getrakteerd op een optreden van de blanke rapster Iggy Azalea, volgens Plein, ‘de ideale Philipp Plein-vrouw, balancerend tussen haute couture en een stemming die ongegeneerd hiphop is’ en heftige videoprojecties.

Over de modellen die de collectie droegen was ‘s middags al een persbericht de wereld in gestuurd: Plein had alleen maar zwarte modellen geboekt voor zijn show.

De internationale catwalks en de modebladen zijn over het algemeen nog altijd pijnlijk blank. Maar leek vooral een op gemakkelijke publiciteitsstunt. Dat de modellen allemaal een identiek pruikje droegen, maakte het er niet beter op.
Wat dat betreft had Rick Owens, een in Parijs gevestigde Amerikaanse ontwerper, het beter aangepakt. Hij liet zijn collectie donderdagmiddag showen door veertig, meest donkere studentes, leden van vier Amerikaanse step-dansgezelsschappen. Stepping is dans die vooral bij Afrikaans-Amerikaanse studenten in trek is; een moderne, stoere variant op cheerleading.

Natuurlijk, ook Owens probeert iets anders neer te zetten. Voor zijn laatste mannenshow huurde hij een woeste band uit Estland in, waarvan de leden die op de kop hangend dan wel vastgemaakt aan een verticaal geplaatste draaiende schijf hardcore metal speelden. En de dansende vrouwen waren ook een perfecte manier om de sneakers, een samenwerking met Adidas, te laten zien. Maar Owens’ gebaar was oneindig veel interessanter en leek oprechter dan dat van Plein. Zeker zo’n belangrijk punt: de vrouwen waren stuk voor stuk veel voller dan modellen, en keken behoorlijk boos.

Vaak, ook in de reacties op dit blog, wordt geklaagd dat modellen te mager zijn en te weinig uitdrukking op hun gezicht hebben (reacties waarin alle modellen afgedaan ‘anorexiapatiënten’ of ‘anorexialijders’ worden genoemd, verwijder ik overigens – ik vind dat onaardig tegenover modellen, jonge meisjes die tegenwoordig die zomaar uit Nederland kunnen komen).

Zo ziet designermode er dus uit op vrouwen met een meer gemiddelde maat.

Foto Rick Owens: Peter Stigter.