‘Ik dacht: als ik hem verlaat, stort hij in’

„Tijdens die vakantie op Schiermonnikoog vond ik hem meteen al heel leuk, maar er gebeurde niets. Vlak voor hij weer naar huis ging, leende hij mij zijn slaapzak, omdat het zo koud was. Niet veel later kreeg ik zijn brief. Ik bracht zijn slaapzak terug en ben vervolgens de hele nacht bij hem gebleven. Eigenlijk ben ik niet meer weggegaan. We hadden een klik, het was allemaal vanzelfsprekend. We gingen samenwonen en snel daarna trouwden we.

„Willem was een grote man en hij straalde kracht en stevigheid uit. Hij bleef altijd bij zichzelf. Hij had het niet nodig zichzelf te bewijzen. Dat was toen de grote aantrekkingskracht voor mij: zo’n stevige man die altijd bij zichzelf bleef. Maar gaandeweg werd dat juist de grote belemmering.

„Ik ben lang thuis gebleven om voor onze vier kinderen te zorgen. Maar toen ik in 1992 begon aan een opleiding activiteitenbegeleiding, gingen mijn ogen open. Ik zat in één keer in een heel andere wereld en realiseerde me dat ik mezelf wilde ontwikkelen. Ik wilde iets voor mezelf, niet alleen maar het gezin.

„Toen begon ik de negatieve kanten van ons huwelijk te zien. Willem kon zo onbereikbaar zijn. Ik had vaak het initiatief in de relatie, maar ik had ook zorg nodig en die kon hij mij niet geven. Zo ontstond een verwijdering. Lang dacht ik: ik kan hem niet verlaten, dan stort hij in. Maar uiteindelijk heb ik hem toch verteld dat ik niet verder wilde. Dat kwam voor hem als een donderslag bij heldere hemel. Maar hij stortte niet in.

„Uiteindelijk zijn we zonder ruzie gescheiden en hebben het nu goed met elkaar. Gek genoeg kwam Willem sterker uit de scheiding, terwijl ik in een burn-out belandde. Maar anders dan toen, zorgt hij nu wél voor mij. Dat vind ik zo waardevol.

„We hebben nu allebei een nieuwe relatie. Toen Willem mij vertelde over zijn nieuwe vriendin, moest ik wel even slikken. Ik dacht: hij heeft nu iemand die bij hem past. Dat deed iets met me.”

Renate van der Zee