Diep in mijn hart wil ik boerenleven

Xxx

Jurgen Schreuder heeft een eigen adviesbureau en is bezig met het opzetten van een melkveebedrijf. Foto’s Robin Utrecht

‘Van jongs af aan wilde ik boer worden, al kom ik uit een juristenfamilie. Dat komt doordat onze achterbuurman schapen had, dat vond ik prachtig. Ik ben in 1996 begonnen met een varkenshouderij in Kootwijkerbroek in Gelderland. Op het moment van de MKZ-uitbraak had ik zo’n 3.000 varkens. En 80 schapen die had ik overgenomen van mijn oude achterbuurman.

„Ik weet nog precies de dag dat ik het telefoontje kreeg dat mijn bedrijf geruimd zou worden: 29 maart 2001. ‘Nadere informatie volgt later’, werd er gezegd. Ik viel net binnen de ‘besmette zone’. Heel Kootwijkerbroek was er van overtuigd dat er in ons gebied geen besmetting was. De bewijsvoering klopte niet, volgens ons is er gerommeld met de monsters. De ruimingen waren in onze ogen voor niks. We kwamen in opstand, het is toen behoorlijk uit de hand gelopen, de ME moest er aan te pas komen.

„Ik heb de ruiming op mijn bedrijf zelf gezien, het duurde ruim een dag. Dat gun je geen mens; de machteloosheid die je dan voelt. Ik had de meeste emoties bij het ruimen van die schapen en lammetjes. Het was onwaardig en respectloos hoe ze met die dieren omgingen, alsof ze een stapeltje bankbiljetten vernietigden. Zo ga je niet met de schepping om.

„Het heeft jaren geduurd voordat ik het een plaats kon geven. Ik heb er spijt van dat ik het heb laten gebeuren. Ik had me nog harder moeten opstellen, want die dieren waren gewoon gezond. Van de ene op de andere dag zat ik zonder werk. Ik ben financieel gecompenseerd, dat ging om veel geld. Toch was het onmogelijk om door te gaan met het bedrijf, ik kreeg geen nieuwe financiering van de bank door de slechte jaren vóór de MKZ-crisis.

„Ik heb toen verschillende baantjes gehad, onder meer op een begraafplaats: onderhoud, en mensen begraven. Uiteindelijk ging ik werken bij de brancheorganisatie voor agrarische loonbedrijven, daar deed ik de juridische zaken.

„Onder een baas werken was ik niet gewend, de directie had flink wat te stellen met mij. Maar ik had het er naar mijn zin, ik ben vijf jaar gebleven. Ik miste wel de zelfstandigheid: risico’s nemen, het ondernemerschap, hard werken en daar financieel voor beloond worden.

„In 2007 ben ik mijn eigen adviesbureau begonnen, op het gebied van ruimtelijke ordening, milieu en vastgoed. Dat loopt geweldig. Toch blijft het boerenleven trekken, ik woon in een buitengebied en heb schuren, grond en honderd schapen. En ik ben een melkveebedrijf aan het opzetten. Het is niet de meest rendabele bedrijfstak, maar ik wil diep in mijn hart toch investeren in de agrarische sector. Voor 2015 moet het bedrijf er staan, ik mik op 130 koeien.”