Jeugd van Tegenwoordig schittert

Jongens waren het, toen in 2005 hun doorbraakhit Watskeburt?! uitkwam. Melige, tegen de stroom in rappende jongens. En eigenlijk zijn de heren van De Jeugd van Tegenwoordig dat op hun vierde groepsalbum Ja, natúúrlijk! nog steeds.

Maar hun ironische, soms wat puberale pose van weleer is doorontwikkeld. Met hun superieure flair en absurdistische en tegelijk ongelooflijk catchy hiphop, hebben ze de afgelopen jaren een volstrekt eigen plek ingenomen binnen de popmuziek.

Het nummer De Toneelacademie is een mooi voorbeeld van die eigenzinnige positie. Het is een rapnummer dat, op een blije elektronische beat, de auditiedagen van de toneelacademie parodieert, met ironisch meezingzinnetje ‘hou het klein, hou het dicht bij jezelf’, een hautaine kiescommissie en rapper Willie Wartaal die rapt: „Ik ben een gebakken ei, ik doe maar alsof.”

Faberyayo schittert op dit album met zijn geweldige associatieve raps, bijvoorbeeld op de pornofilmsynthesizers van Op Een Sexuele Wijze en de opzwepende synthfunk van single De Formule. De vaak onderkoelde raps van De Jeugd van Tegenwoordig zitten vol ogenschijnlijk lukrake maar sfeerbepalende details, en vondsten als „houten klaas, ik zie je nerf” in Prinsjesdag, en herhaalde strijdkreet „plassen in de tank van de samenleving” in Bewuste Sabotage.

Alle drie de vocalisten zijn sterk in de beelden die ze met hun teksten oproepen. De muziek is, als altijd, van Bas Bron. Robuust funky, elektronisch, vol strakke drums en vaak uitmondend in lange synthesizersolo’s. Het is effectieve groovemuziek. Soms wordt het erg campy, met gierende jarentachtigsynthesizers en schmierende zang. Maar veel vaker jongleert de groep op onnavolgbare wijze met geluiden, taalvondsten, ritmische cadans en geperfectioneerde nonchalance.