Echt nooit meer Dansen bij Jansen

Discotheek Dansen bij Jansen was vier decennia een begrip onder studenten. Goedkoop bier en swingen. 1 november sluit de zaak.

Eerstejaars studenten in Dansen bij Jansen tijdens de introductieweek in augustus van dit jaar. Foto Hollandse Hoogte

Dit was het eerste gevoel: het einde van een tijdperk. Dat sentiment is intussen honderden, duizenden keren gedeeld op Twitter en Facebook. ‘Och, Dansen bij Jansen dicht! Zoveel herinneringen!’ ‘Dansen bij Jansen stopt ermee. Als Koen Jansen zijnde vind ik dat een schande.’ ‘Hoeveel uur heb ik wel niet om de paal van de Dansen bij Jansen staan zwieren?’

Op 1 november sluit Dansen bij Jansen zijn deuren, vlak nadat de 36ste verjaardag is gevierd. „Het concept studentendiscotheek heeft zijn beste tijd gehad”, aldus eigenaar Svairin Sardjoe in Het Parool. Een paar werknemers wilden de zaak wel van hem overnemen, zegt barman Pim Visser, maar zij konden onvoldoende krediet krijgen bij de bank.

„Er was niks anders”, zegt Martijn Kleijwegt, een van de oprichters van Dansen bij Jansen. Op 27 oktober 1977 stond er dan ook een enorme rij wachtenden in de Handboogstraat. Het concept was simpel: een disco voor studenten waar goedkoop bier werd geschonken. Beneden de dansvloer, boven alleen een bar. Gratis voor meisjes, jongens met collegekaart konden voor een paar gulden lid worden.

De club werd snel beroemd. De lekkere naam („heb ik bedacht”, zegt Kleijwegt) hielp. Danny de Munk zong erover in Mijn stad (1983). A.F.Th. van der Heijden (aan de andere kant van het culturele spectrum) noemde het in Advocaat van de hanen (1990) Dogshit City en liet er de verbluffende Zwanet dansen.

Maar ten slotte bereikte de landelijke trend – halvering van het aantal disco’s in vijftien jaar – ook de hoofdstad: discotheken zijn uit, clubs, feesten, festivals zijn in. Jongeren zoeken niet langer het zaagsel van de kroeg en de discobal, maar de unieke beleving van die ene avond dat een spa, een museum of een stuk woeste grond wordt omgebouwd tot een glinsterend partyland.

Je ziet het verval van Dansen bij Jansen ook op het internet. Op Google+: „Most of the time it’s not the place to be.” Of dj Elkan Frank op de site 13voor12.nl: „Ik ben een tijdje resident geweest in de Dansen bij Jansen. Daar ben ik niet trots op, maar je moet ergens beginnen.”

De crisis helpt niet, zegt barman Pim Visser: „Zaken die vroeger exclusief wilden blijven, zoals Jimmy Woo en de Escape, waar je vroeger met je sneakers niet binnenkwam, zijn nu soepeler aan de deur.” Guido Verschoor van Van Spronsen & Partners horeca-advies zegt dat jongeren wel blijven uitgaan, maar dan niet meer elke week naar dezelfde discotheek. „Ze gaan liever eens in de maand voor 40 euro naar een festival waar ze hun ogen uitkijken.” Martijn Kleijwegt zit tegenwoordig met venture capital in de geneesmiddelen. Barman Visser gaat feesten organiseren in zwembaden. Hoe zegt de schurk het ook weer in Get Shorty (1995)? „If you don’t have the money by friday you are as dead as disco.”