Familieband Haim zingt altijd en overal

De zusjes Alana, Danielle en Este vormen de Amerikaanse band Haim. Het trio, uitgeroepen tot meest veelbelovende band van 2013, brengt deze week debuutalbum Days Are Gone uit.

De zusjes Alana, Danielle en Este Haim

Op het Lowlands-podium zingen drie vrouwen, hun haren zwiepen rond, hun kleding wappert. De basgitaar van de blondine zoemt als een nijdige hommel. De brunette vouwt zich om haar gitaar en soleert in felle erupties, terwijl haar jongere zus percussieklanken haalt uit keyboard, gitaar en koebel.

De drie zusters Haim – hun achternaam is ook de groepsnaam – staan er stralend bij, maar het is vooral hun vakmanschap dat indruk maakt en ontroert. De muzikaliteit die uit hun handen vloeit, spreekt zelfs op een popfestival niet altijd vanzelf: een flink deel van de rockmuzikanten op de recente Lowlands-editie bleef achter bij het afgewogen, soepele spel van Alana (21, gitaar/keyboard/slagwerk), Danielle (24, gitaar) en Este (27, basgitaar).

Na afloop zitten de drie naast elkaar op een bank in de tourbus, en vertellen over opgroeien in Los Angeles, over het nadeel van lang zijn (Este wijst op een uitstekend bagagerek: „Daaraan stoot ik me steeds”) en de voordelen van een mooie jurk (Alana: „We dragen altijd kleren die we leuk vinden, dan hoeven we ons voor een optreden niet om te kleden”).

Blogosfeer

Sinds het verschijnen van de single Falling, begin dit jaar, was de belangstelling voor Haim zo groot dat de tournee door Amerika en West-Europa onmiddellijk uitverkocht was. De blogosfeer stond roodgloeiend en het trio werd door de BBC uitgeroepen tot meest veelbelovende band van 2013. Daar zat ook een nadeel aan, zegt Danielle: „Mensen associeerden ons alleen nog maar met dat ene liedje.” Om snel een completer beeld van hun kunnen te geven, zegde de band alle concerten af en concentreerde zich op het opnemen van de deze week te verschijnen debuut-cd.

De elf liedjes op Days Are Gone zijn kraakheldere panorama’s van sproeiende gitaarriffs en gonzende beats. Het resultaat is dansbaar, door de funky rasp van de gitaren en de drie ritmische stemmen die trefzeker in elkaar haken en elkaar opstuwen: hoger, ijler, uitbundiger – maar nauwgezet als trapezewerkers.

Het opnemen ging niet vanzelf, zegt Este. „We wilden een transparant geluid, maar we werkten met ongeschikte producers die ons steeds een andere kant op stuurden: ‘Zo moet het, want zo doen de professionals het.’ Intussen kregen we zelf steeds beter door wat we goed vinden. We wilden elektronische beats in sommige nummers, in plaats van een drummer. Dus het eind van het liedje was dat we de cd zelf hebben geproduceerd, en alle partijen zelf hebben ingespeeld.” Danielle: „Dat werkt het makkelijkst. Ook al omdat wij drieën precies dezelfde smaak en mening hebben.” Alana knikt. „We zijn het altijd eens.”

Haim is een familieband. De drie zussen groeiden op in een rustige buurt van Los Angeles waar hun ouders in een coverband speelden. Al in de kleuterklas kregen de zussen een gitaar of tamboerijn om mee te doen. „Onze hele jeugd hebben we gezongen”, zegt Este. „Als we naar school reden stond de autoradio op een ‘Gouwe Ouwe’-zender. Dan zongen we, meerstemmig. Op mijn vijftiende kende ik ieder nummer van The Shirelles en The Temptations.” Danielle: „Onze vader vond dat hij beter falsetto kon zingen dan The Bee Gees, dus als Staying Alive of Night Fever gedraaid werd, moesten wij meedoen. Om hem te laten gloriëren.”

Op de cd zijn de zangstemmen en de beats prominenter dan op het podium; live neigt de muziek meer naar rock, met opzwepende gitaarsolo’s van Danielle: „Op Days Are Gone soleer ik nauwelijks. Ik wilde mezelf niet blootstellen aan vergelijkingen met Jimi Hendrix of andere gitaarhelden.” Este: „Danielle is in het dagelijks leven nogal verlegen, maar op het podium komt een andere kant van haar naar boven. Daarom spelen we live altijd Oh Well, uit de vroege jaren van Fleetwood Mac, een nummer dat we lang oprekken en waarin Danielle eindelijk haar talent kan etaleren.”

De bedachtzame Danielle kauwt op een tandenstoker. Alana, de jongste, leunt af en toe haar hoofd tegen de schouder van Este, de oudste. Tijdens het praten vullen ze elkaars woorden aan. Este: „We hebben ook weleens ruzie hoor. Dan zoek ik door mijn koffer en roep razend: ‘Alana!!! Waar the fuck is mijn leren jack?’”

Roedel wolven

Volgens Danielle is Este de leider van het trio, en is ze ‘beschermend’. „Ik heb dit allemaal aangezwengeld”, zegt Este en gebaart naar hun instrumenten. „Toen ik begon met naar concerten gaan, nam ik Danielle mee. We zeiden tegen onze ouders dat we huiswerk moesten maken bij een vriendin en gingen dan naar clubs in Echo Park en Silver Lake, met een valse identiteitskaart. Toen Alana vijftien werd, maakten we voor haar ook zo’n kaart. We waren als een roedel wolven, steeds op jacht naar de volgende muzikale kick.”

Danielle: „Toen we vier jaar geleden als band begonnen, wilden we meteen zoveel mogelijk optreden. Bij bevriende muzikanten drongen we ons op: ‘Mogen we in je voorprogramma spelen? Of op de parkeerplaats?’”

Nu de eigen band een gekoesterde belofte onder muziekliefhebbers is, zijn de zussen non-stop op tournee. Alana: „En we zingen altijd, ook buiten het podium” Ze knikt naar Este en Danielle, „Kijk, het regent.” De andere twee kijken om en antwoorden in meerstemmige samenzang: ‘Humidity is rising, barometer’s getting low/ According to all sources, the street’s the place to go/ It’s raining men! Hallelujah, it’s raining men!” Alana grijnst. „Het is maar goed dat we elkaar hebben, voor andere mensen zijn we behoorlijk irritant.”

Days Are Gone van Haim verschijnt 29/9 bij Universal. Haim treedt op: 27/11 Melkweg, Amsterdam; 1/12 Doornroosje, Nijmegen.