Alsof het zo moest zijn: twee keer Mühren op scorebord in de Arena

Robert Mühren, neefje van de pas overleden Gerrie, scoorde tweemaal tegen Ajax in een duel dat pas in de verlenging verloren ging (4-2). „Ik geloof niet echt in hulp van boven.”

Robert Mühren (rechts) in duel met Ajax-verdediger Niklas Moisander. Foto ANP

Hij was moe, had „op zes plekken kramp” en trilde nog na van wat „absoluut een bijzondere wedstrijd” was geweest. „De zwaarste uit mijn carrière.” Pas achteraf hoorde Robert Mühren (24) dat het in de 67e minuut was geweest dat hij met een „echte spitsengoal”, glijdend voor Ajax-verdediger Niklas Moisander, bij de eerste paal de gelijkmaker had gemaakt. Toen hij dat hoorde, stond er opnieuw kippenvel op zijn huid.

Oom Gerrie Mühren overleed vorige week op 67-jarige leeftijd en zo kreeg de avond, die toch al in het teken stond van de begaafde middenvelder van FC Volendam, het grote Ajax, Oranje en Betis Sevilla, een bijna surrealistische lading. Helemaal toen Robert aan het begin van de verlenging Ajax ernstig in verlegenheid bracht door ook de 2-1 te maken. Hij, een Mühren, op zo’n avond!

Met het dak open in de Arena viel een interventie vanuit het bovenaardse niet geheel uit te sluiten. „Ik kreeg hulp van boven, al geloof ik daar niet echt in”, zei Robert Mühren. Twee keer Mühren op het scorebord in de Arena, juist nadat Ajax met een fraai eerbetoon aan Gerrie en de eveneens recentelijk overleden oud-Ajacied Arend van der Wel had stilgestaan bij de dood van de oud-speler en scout.

Robert Mühren was na afloop kapot van 120 minuten bekervoetbal. „Ik denk dat ik pas zaterdagmiddag weer wakker wordt.” Kwam nog bij de moeilijke week die hij en zijn familie meemaakten. Met 45 man waren ze op uitnodiging van Ajax aanwezig gisteravond. „Ik kan het wel afsluiten, ik heb gewoon getraind”, zei Mühren. „Maar ik was wel extra zenuwachtig en dat heb ik normaal nooit. Tijdens de minuut stilte stond ik echt te trillen met mijn armen.”

Het was toevel dat Ajax en FC Volendam juist nu via de beker aan elkaar gekoppeld waren. Toch, van de familie Mühren had het om het even welke andere club mogen zijn. Gerrie’s vrouw had FC Volendam gezegd dat de club er beter aan deed niet met rouwbanden te spelen. Zo had Gerrie het gewild. Te veel oud zeer dat al zou dateren van rond zijn vertrek naar Ajax. Hij werd de eerste international uit het dorp, maar met de club aan De Dijk zou het, ondanks een terugkeer na zijn tijd in Spanje, nooit meer helemaal goed komen.

Alleen Ajacieden droegen daarom een band. En neef Robert dan, spits van Volendam. Omdat de KNVB niet toestaat dat slechts één lid van een team een rouwband draagt, maakte coach Hans de Koning hem aanvoerder. Zo kon hij toch een band dragen, een zwarte aanvoerdersband. De Koning noemde het bij herhaling „ongrijpbaar” wat er gisteren in het veld gebeurde met zijn spits.

Ajax-trainer Frank de Boer stelde dat het „meant to be” was dat Mühren twee keer scoorde. „Maar ik denk dat Gerrie ook blij zou zijn dat het 4-2 is geworden”, voor Ajax. Want hij was vooral Ajacied. Hij hield van rode en witte bloemen, stond in zijn rouwadvertentie. Dinsdag werd hij begraven in Volendam.

Over zijn relatie met oom Gerrie wilde Robert, oud-jeugdspeler van Ajax, weinig kwijt. „Hij was 67, dus toen ik geboren werd was ie al best wel oud. Toen ik hier bij Ajax speelde, stond ie wel vaak langs de zijlijn, tips te geven. Doe dit, doe dat.” Maar verder weidde hij er niet over uit. „Gewoon, net als met andere familie. Lastig uit te leggen. Ik heb hier weinig over gezegd in interviews, ik spreek dat niet zo uit.”

Hij was moe, zocht naar woorden. „Mag ik naar de bus toe?”