VUT

De videorecorder van mijn moeder hebben we ook maar bij het grofvuil gezet, ze wist toch niet hoe het ding werkte. Voor het zover was, hebben we nog een keer naar de VHS-band gekeken met het verslag van de dag waarop mijn vader, eind jaren tachtig, met de VUT ging. De VUT was een regeling

De videorecorder van mijn moeder hebben we ook maar bij het grofvuil gezet, ze wist toch niet hoe het ding werkte. Voor het zover was, hebben we nog een keer naar de VHS-band gekeken met het verslag van de dag waarop mijn vader, eind jaren tachtig, met de VUT ging. De VUT was een regeling die een paar recessies eerder was verzonnen en waarbij belastinggeld werd uitgegeven om mensen thuis te laten zitten. De gedachte erachter was dat als ouderen eerder stopten met werken, dat er dan meer banen voor jongeren zouden zijn.

Bij de overhandiging van het cadeau zongen ze een toepasselijk lied

Het was een vrijwillige regeling, maar mijn vader werd subtiel die VUT in gedreven. Hij was al jaren de oudste van de afdeling, alle anderen van zijn leeftijd waren hem al voorgegaan, en iedereen, behalve hij, vond de invoering van de computer ‘een heel mooi moment’ om afscheid te nemen.

Op de videoband zag ik mijn vader op een versierde stoel in de hal van het Provinciehuis in Arnhem zitten. Mijn moeder er naast, een paar stoelen verderop wij, zijn drie schoolgaande kinderen. De chef van de afdeling, een man met een bijzonder grote bril, hield een speech waarin hij het had ‘over een tijd van komen en een tijd van gaan’ en kondigde ‘het grote genieten’ aan, een periode die de volgende dag begon.

Daar dachten wij, aan de gezichten te zien, anders over.

Lekker dan, je vader de hele dag in huis.

De collega’s hadden geld ingezameld voor een fiets. Bij de overhandiging van het cadeau zongen ze een toepasselijk lied, waarbij ze bij het refrein met kartonnen fietswieltjes draaiden.

Van die fiets heeft hij gebruikgemaakt. We joegen hem met ons gedrag de Veluwe op, waar het in die jaren op doordeweekse dagen barstte van de eind vijftigers, begin zestigers in de bloei van hun leven. De horeca in de bossen leefde ervan op. Zelfs bij slecht weer zaten de terrassen bij restaurants als ‘Prinsheerlijk’ vol met van die jongere ouderen in hun identieke regenpakken.

Met de VUT-regeling verdwenen de fietsende jongere ouderen. Op de radio hoorde ik vanmiddag iemand zeggen dat de oudere generatie volop had geprofiteerd van die regeling. Als types als Henk Krol en Jan Nagel al iets hebben bereikt, dan is het dat ‘de ouderen’ ten onrechte als groep worden aangesproken. Mijn vader genoot niet van het gedwongen niets doen, hij had liever doorgewerkt. Hij heeft de opkomst van 50Plus nog net meegemaakt. Hij zag Jan Nagel en Henk Krol op televisie en gunde ons voor heel even weer een VUT-regeling waar we die twee subtiel in zouden kunnen laten verdwijnen.