‘Vreugdetranen’: preken over het leven

Rik van den Bos toont in zijn tekst Vreugdetranen drogen snel voor het Ro Theater een voorliefde voor opzichtige metaforen en leukige associaties. Het meisje dat opgroeit bij het kerkhof heeft „een gestorven blik in haar ogen” en de dochter van de man die dubbelglas zet, voelt zich „geïsoleerd”. Dat geeft soms een aardig effect, maar het houdt een voorstelling niet overeind.

Wat ontbreekt aan zijn debuut voor de grote zaal, is een verhaal. En dynamiek. Van den Bos laat zijn personages preken afsteken. Omstebeurt leert iemand de andere personages een lesje over het leven. Hun monologen houden ze op een bruiloft. Een versmade minnaar treurt, zijn vader keert terug uit het ziekenhuis. Het melancholiek getokkel op gitaar van Beppe Costa tussen de scènes door is een weldaad, want bijna geen van de acteurs is opgewassen tegen de vaardigheden die een monoloog vergt.

Als de vader sterft, wordt hij uitgekleed en afgerost met water en doek. Het ziet er er potsierlijk uit. De bruid wordt gespeeld door twee actrices. De dubbelganger is een klassiek motief dat verwijst naar de dood of een identiteitscrisis, maar zo’n uitwerking blijft uit. Regisseur Alize Zandwijk doet maar wat. Hollanders hinten naar magisch realisme: het resultaat is een variant op de klompendans.