Harp spelen is meer dan muziek alleen

„Een invalster op de muziekschool ontdekte mijn talent voor de harp en raadde me aan om naar een voorspeeldag op het Utrechts conservatorium te gaan. Ik was negen jaar en wist nog helemaal niet wat een conservatorium was. Met het hele gezin gingen we ernaar toe en na het voorspelen vroeg docente Erika Waardenburg aan mijn ouders of ik in haar jongetalentenklas mocht.

„Vanaf toen stond ik elke ochtend om vijf uur op om te studeren voordat ik naar school ging. Erika zag ik als een godin en voor haar wilde ik het graag goed doen. Tegelijkertijd stimuleerde ze me juist om mijn eigen pad te vinden, moderne muziek uit te proberen en ook open te staan voor andere musici. Met regelmaat zie je dat leerlingen kopietjes worden van hun leraar, maar zij benadrukte juist dat je de muziek zelf moet begrijpen om een eigen stijl te kunnen ontwikkelen.

„Volgens Erika had ik een ijzeren discipline meegenomen uit mijn geboorteland Zuid-Korea. Dat was goed, want daardoor ging ik heel snel vooruit, maar ze waarschuwde dat die discipline ook vernauwend kan werken. Ik moest uitkijken dat ik me niet afsloot van de rest van de wereld. Ze vond het belangrijk dat ik naast het harpspelen ook uitging met vriendinnen en mijn gymnasium zou afmaken.

„Van haar leerde ik dat een musicus een vertolker van het leven is. Dat leven kun je natuurlijk alleen overbrengen op het podium als je het zelf ook ervaren hebt. Ze zei bijvoorbeeld dat je het kunt horen of een musicus de liefde heeft gekend.

„Die wijze les houd ik altijd in mijn achterhoofd: ook nu nog waak ik voor een goede balans tussen muziek en andere dingen in het leven.”