Futloze liefde tussen weduwnaar en danslerares

Een appartement in Parijs. Een vrouw in haar ziekbed. Haar wanhopige echtgenoot. Nee, dit is niet Michael Hanekes filmhuishit Amour. De Duitse regisseur Sandra Nettelbeck kiest in haar tweede Engelstalige film een luchtiger toon. Er is sprake van sterven, van rouw, van een kleine hint naar euthanasie. Maar die onderwerpen zijn toch nog nog steeds te controversieel voor een mainstreamfilm.

Mr. Morgan’s Last Love gaat, zoals de bitterzoete titel al suggereert, over de meer hoopvolle zaken voor de dood. Michael Caine speelt de weduwnaar die na de dood van zijn vrouw weer een beetje leert leven dankzij een jonge danslerares met wie hij tot afgrijzen van zijn kinderen een diepe geestverwantschap voelt. Wat dat dan is, vriendschap, liefde of toch ook iets lichamelijks (haar haar herinnert hem aan zijn vrouw, zijn baard aan haar vader) blijft delicaat in het midden. Het is een vorm van besluiteloosheid die de energie uit deze film zuigt. De ondertonen van melancholie en levensmoeheid vinden we vooral in de subtekst van Caines spel. Ironisch genoeg is juist die droefenis het lichtpuntje in de film.

Dana Linssen