Donkere generatieschets van jonge makers

„Wij zijn luie, asociale kopieerkinderen”, zegt actrice Wies Fest. In haar zelfgeschreven monoloog A whole lot of nothing beklaagt ze zich over haar generatie. Die zit alleen maar op de bank naar kattenfilmpjes te kijken. Fest staat in ITs hITs on Tour!, dat talenten van het laatste International Theatre School Festival (ITs) toont aan het land.

Het egodocument van Fest roept in de zaal meteen veel herkenning op, maar is daardoor meteen ook het minst verrassend.

Mimespelers Julie Solberg en Erika Cederqvist gaan een stap verder. Zij vragen zich in hun voorstelling af hoe hun generatie iets kan ervaren, doen of betekenen. Eerst middels intellectueel, existentieel debat, daarna door heftig fysiek experiment. Ze gillen, rennen en smijten zichzelf tegen de grond. Het contrast tussen het beheerste betoog en het rauwe onderzoek zorgt voor een vervreemdend en geestig effect.

Totaal absurd wordt het in Rundfunk van Tom van Kalmthout en Yannick van de Velde. Zij maakten een serie ultrakorte en fijn geacteerde sketches rond het thema ‘verlaten worden’. Ook deze jonge makers tekenen een donkere generatieschets. Dagelijkse situaties krijgen onverwacht treurige wendingen. Een voorbeeld: „We gaan met z’n allen naar Disneyland.”/ „Echt waar?” / „Nee, papa en mama gaan scheiden.”