Mühren geëerd met zee van rood-witte bloemen

Gerrie Mühren (67) is vandaag in zijn geboortedorp Volendam begraven. Alleen de spelers van Ajax dragen morgen tijdens het onderlinge bekerduel met FC Volendam rouwbanden.

„Gerrie hield van rode en witte bloemen”, luidde de laatste zin op de rouwkaart van Gerrie Mühren. De oud-voetballer werd vandaag op de Rooms Katholieke Begraafplaats in Volendam begraven. Tal van voetbalclubs, waaronder de voormalige tegenstanders Feyenoord en Panathinaikos, bewezen Gerrie Mühren met bloemstukken een laatste dienst.

Tijdens het bekerduel tussen Ajax en FC Volendam – toevallig in dezelfde week – wordt morgenavond in de Arena stil gestaan bij de dood van de oud-clubgenoot. Voor de wedstrijd is er een minuut stilte voor de geboren Volendammer. Op verzoek van de familie dragen alleen de Ajacieden een rouwband – Mühren leefde al lange tijd in onmin met ‘het andere Oranje’.

FC Volendam kreeg afgelopen vrijdag voor het thuisduel met Helmond Sport te horen dat de club beter niet kon stilstaan bij de dood van de oud-speler. Alleen Robert Mühren, het neefje van Gerrie, droeg tijdens de competitiewedstrijd een rouwband. Zijn oom Gerrie kwam aan het begin en aan het einde van zijn carrière voor Volendam uit.

Mühren leerde voetballen achter het kleine huis van zijn ouders, op een stenen plaatsje van zeven bij drie meter. Daar oefende hield hij de bal hoog, nam hij hem met beide benen aan en pingelde hij er op los, vaak met zijn jongere broer Arnold. Zijn profcarrière begon logischerwijs bij FC Volendam, waar zijn oom Pé Mühren uitgroeide tot een beroemde stadionspeaker.

De linkermiddenvelder verhuisde op 22-jarige leeftijd voor 175.000 gulden naar Ajax. Hij veranderde zijn naam van Gerrit in Gerrie. „Toen ik in 1968 naar Ajax ging, heb ik het knap lastig gehad”, zei Mühren in 1988 in deze krant. „Ik werd [in Volendam] een overloper genoemd. Maar nadat ik met Europa-Cupwedstrijden op tv was geweest, kon ik niet meer kapot. Ik had mijn land verdedigd en dat spreekt hier aan.”

Gerrie Mühren behoorde met zijn jongere broer Arnold en Wim Jonk tot de beste voetballers die het vissersdorp heeft voortgebracht. Alle drie speelden ze voor FC Volendam, Ajax en het Nederlands elftal. De linksbenige Mühren – vorige week op 67-jarige overleden aan de gevolgen van de beenmergziekte MDS – was een technische middenvelder met grote longinhoud. Hij werd met de club uit zijn geboorteplaats in 1967 kampioen van de eerste divisie. Met Ajax won hij drie keer de Europa Cup I, de wereldbeker, drie landstitels en drie KNVB-bekers.

FC Volendam en Ajax zijn van oudsher met elkaar verbonden. De dorpsclub wordt vaak gezien als het kleine broertje van de nationale grootmacht uit Amsterdam. In het verleden kwamen talloze spelers voor beide clubs uit. Zo haalde Ajax naast de broers Mühren en Jonk ook Keje Molenaar, Ruud Kras en doelman Jeroen Verhoeven. Ajax leende Michael Reiziger ooit aan Volendam uit.

Maar Volendammers willen geen Amsterdammers worden genoemd. Trainer en NOS-analist Co Adriaanse stelde onlangs dat Ajax in de jaren zeventig uit Amsterdammers bestond. Meteen daarop liet Mühren telefonisch aan zijn oud-ploeggenoot en NOS-analist Jan Mulder weten dat Volendam toch geen Amsterdam was. Adriaanse reageerde afgelopen zondag bij Studio Voetbal met de opmerking dat Volendam volgens hem tot „groot Amsterdam” kan worden gerekend.

Mühren behoort met onder anderen zijn broer Arnold en Jonk tot een kleine groepje Volendammers dat in het Nederlands elftal heeft gespeeld. Maar veel indruk maakte Mühren niet in het echte Oranje. Hoe talentvol ook, hij kwam tot slechts tien interlands. Mühren zat vaak op de reservebank, omdat de bondscoaches doorgaans de voorkeur gaven aan aan de hardere en kopsterkere Feyenoorder Willem van Hanegem, óók een linksbenige middenvelder. Jongere broer Arnold, eveneens linkshalf, speelde later 23 interlands en won in 1988 het EK.

Gerrie Mühren bedankte in 1974 voor deelname aan het WK om zijn echtgenote Grietje bij te staan met de zorg voor hun huilbaby. Het bedanken voor Oranje, dat in West-Duitsland de finale haalde en daarin verloor van het gastland, noemde hij later een dieptepunt in zijn loopbaan.