Terugkijken: het neurotische opruimen van David Sedaris

Gisteravond zond de VPRO de vierde aflevering uit van ‘Boeken op reis’, met dit keer de Amerikaanse schrijver David Sedaris. Een echte dwangneuroot: “Soms zie ik alleen de rotzooi nog.” Sedaris maakt de opmerking als hij aan het begin van deze vierde aflevering van ‘Boeken met reis’ met VPRO-journalist Wim Brands door het Engelse heuvellandschap

David Sedaris in Zuid-Korea in 2012. Foto ANP

Gisteravond zond de VPRO de vierde aflevering uit van ‘Boeken op reis’, met dit keer de Amerikaanse schrijver David Sedaris. Een echte dwangneuroot: “Soms zie ik alleen de rotzooi nog.”

Sedaris maakt de opmerking als hij aan het begin van deze vierde aflevering van ‘Boeken met reis’ met VPRO-journalist Wim Brands door het Engelse heuvellandschap vlakbij zijn huis loopt. Met plastic tas in de aanslag zoekt de Amerikaan in de berm naar rotzooi. Even later, kijkend naar een glooiend Engels heuvellandschap, zegt hij:

“Ik vind het hier zo prachtig. Ik snap niet dat mensen rotzooi weggooien. Van de parkeerplaats tot hier en de tas is nu al. Over zo’n klein stukje. Als ik dat daar zie. Het is beeldschoon, maar ik zie alleen alle troep tussen hier en die heuvel daar. Ik vraag me af hoeveel tassen ik kan vullen tussen hier en daar. Soms zie ik alleen dat nog.”


Als kind had Sedaris al last van dwangneuroses:

“Ik was heel dwangmatig in mijn gedachtes. Als ik naar bed ging, bedacht ik: ik moet opstaan en zorgen dat alles netjes op z’n plaats ligt in de koelkast. Of moest ik met mijn neus de lichtknoppen aanraken. Of alle branders van het fornuis aanraken voordat ik naar bed ging.”

Met schrijven begon Sedaris, midden vijftig en vaste medewerker van het invloedrijke Amerikaanse weekblad The New Yorker, op zijn twintigste:

“Al liftend langs de westkust van Amerika schreef ik brieven aan mensen van wie ik het adres niet had. Ze konden me dus op geen enkele manier terugschrijven. Ik besloot dat dan zelf maar te doen.”

Het schrijven van zijn humoristische ‘spraakverhalen’ is zwaar werk, zegt Sedaris:

“Mijn stijl heeft wel wat weg van Hemingway. Het oogt zo gemakkelijk, maar het is o zo lastig om te schrijven.”