Landstitel als tussendoortje

Topspeler Kalian Sams doet paar potjes mee met Neptunus en wordt kampioen

Neptunes viert hetveertiende landskampioenschap. De laatste keer dat de ploeg de nationale titel won was in 2010. Foto rien zilvold

Zijn gezicht glimt van de champagne, zijn lach straalt van oor tot oor, maar dan ineens is er paniek bij honkballer Kalian Sams.

Sams is zaterdagmiddag, even voor vijf uur, zijn gouden medaille ineens kwijt, een herinnering aan het veertiende landskampioenschap van Neptunus. Kort ervoor bungelde het edelmetaal nog aan een rood-wit-blauwe lint, dat nu gewichtloos om zijn nek hangt. Zoekend tussen zijn feestende ploeggenoten speurt hij in het gras van het hoofdveld van Pioniers.

Sams wordt bijna gek, zo lijkt het. Natuurlijk, enige relativering is op zijn plaats, want Sams maakt pas sinds begin september, toen de play-offs om de nationale honkbaltitel al lang en breed begonnen waren, onderdeel uit van de selectie van Neptunus. Maar elke prijs telt. Ook voor Sams.

En dan ineens gaat er een hand in de lucht. Hij is van pitcher Orlando Yntema, die de gouden plak gevonden heeft. Al snel staat hij oog in oog met de zoekende blik van Sams (27). Opgelucht knoopt hij de medaille weer aan zijn koord.

Of het ook voelt als zijn titel? Sams haalt zijn schouders op. „Het team heeft het tot zover gebracht”, vertelt hij in een stralend najaarszonnetje, na de vierde, beslissende zege op Pioniers (4-3). „Ik heb ze alleen geholpen in de finale. Maar ik voel me wel onderdeel van het team.”

Hoewel er voor Sams alle reden toe was om na het meeste hectische honkbalseizoen uit zijn loopbaan even te genieten van een welverdiende vakantie, wilde de Hagenaar maar wat graag spelen in het competitieslot met Neptunus. Sams is al jarenlang lid van de Rotterdamse club, de bond gaf toestemming en coach Evert Jan ’t Hoen had er prompt een topspeler bij. Zo gaat dat in het honkbal.

De eerste landstitel voor Neptunus sinds 2010 is voor Sams het einde van een „raar maar goed seizoen”, zegt hij, terwijl de international met een hand over zijn getatoeëerde borst wrijft. „Ik heb mezelf het afgelopen seizoen goed leren kennen op mentaal gebied. Ik heb in één jaar vier verschillende clubs gehad. Dat was niet gemakkelijk. Maar ik raakte niet in paniek, bleef rustig en hield vertrouwen in mezelf.”

Sams, een echte powerhitter, werd dit jaar voor het eerst in zijn carrière ontslagen: bij de Seattle Mariners en later nog eens bij de San Diego Padres. De reden was simpel; ze hadden een andere, betere speler gevonden. Sams: „Dan merk je dat honkbal big business is en je eigenlijk niet meer dan een nummer bent.” De buitenvelder herpakte zich vervolgens in de Independent League. „Daar speelde ik een aantal goede wedstrijden”, vertelt Sams. „Maar ik wist toen ook: ik moet alles geven om daar zo snel mogelijk weg te komen. De faciliteiten waren minder dan dat ik gewend was; we hadden koud eten, slechte douches. Gelukkig kon ik het opbrengen elke dag hard te blijven werken.”

Zijn arbeid werd uiteindelijk beloond met een contract bij de Texas Rangers, uitkomend in Major League. Sams is blij met die nieuwe kans. „Als ik terugkijk op mijn tijd bij de Mariners [waar hij in 2006 zijn eerste profcontract tekende], dan heb ik nooit echt een eerlijk kans gehad”, zegt hij openhartig. „Ze deden mij beloftes, maar kwamen die vervolgens niet na. De Texas Rangers oogde vanaf het begin veel professioneler. Ze vertelden meteen op welke positie ik me moest concentreren en dat ik wedstrijden zou gaan spelen.”

Want ineens liggen de kaarten weer gunstig voor Sams. De kans dat hij komend seizoen ook daadwerkelijk voor de Texas Rangers gaat spelen in de Major League, lijkt een stuk groter nu zijn naaste concurrent, Nelson Cruz, voor vijftig wedstrijden is geschorst wegens dopinggebruik.

Sams maakte op het wereldkampioenschap in 2011, waar Nederland tot ieders verrassing goud won, het beslissende punt in de finale tegen Cuba. Tegen Pioniers was hij een stuk minder opvallend. „Ik heb aanvallend niet echt veel kansen gehad. Dit was van onze kant ook de minste wedstrijd”, analyseert hij. Sterker nog: er was zaterdagmiddag zelfs een verlenging nodig, terwijl Neptunus de eerste drie wedstrijd in de best of seven met overtuiging had gewonnen. Gianison Boekhoudt maakte zaterdag het beslissende punt.

Of Sams nu eindelijk op vakantie kan, na 140 wedstrijden in Amerika en nog een paar potjes bij Neptunus? Hij lacht. Nee. Begin oktober vliegt hij naar Mexico, waar hij twee maanden wintercompetitie gaat spelen. „Ik heb zin om daar te knallen”, zegt hij, terwijl z’n zoekende vingers over zijn gouden medaille glijden. Hij heeft hem nog.