Prada’s straatmode in Milaan roept: ‘Kijk naar mij!’

Miuccia Prada brengt de uitgesproken stijl van de straat naar de internationale modeshows. Al zegt ze zelf dat het om een feministische boodschap gaat.

De mode van nu wordt net zo goed bepaald in de zalen waar internationale modeshows worden gehouden, als daarbuiten. Voor en na elke show verzamelen zich tegenwoordig buiten de zaal honderden modebloggers en andere zorgvuldig aangeklede jonge mannen en vrouwen uit de hele wereld.

Slechts een deel van hen heeft een uitnodiging voor de show. De meesten lopen er in de hoop gefotografeerd te worden, door in ‘straatmode’ gespecialiseerde fotografen, of collega-bloggers. Hoe uitzinniger en nieuwer de outfit, hoe groter die kans is. Er zijn tijdens de modeweken tegenwoordig meer straatfotografen aanwezig dan catwalkfotografen.

De modewereld heeft het fenomeen allang omarmd. De succesvolste bloggers worden gesteund door modemerken. Met gratis kleren en soms ook met geld, want niemand kan een tas of broek zo goed verkopen als een populaire blogger.

Miuccia Prada was donderdag, op de tweede dag van de vrouwenmodeweek voor voorjaar 2014 in Milaan, een van de eerste ontwerpers die hun uitgesproken stijl naar de catwalk leek te brengen – elke outfit in haar show riep: ‘Kijk naar mij, naar mij!’

De ontwerper zelf zei vooral een feministische boodschap in haar opvallende kleren te hebben willen leggen. „Als je gezien wordt, wordt er ook naar je geluisterd.”

Het grote industriële gebouw waar de shows van Prada worden gehouden, was voor de gelegenheid voorzien van muurschilderingen in de stijl van Mexicaanse, politieke graffiti. Zes illustratoren en graffiti-artiesten hadden er ruim twee maanden aan gewerkt. Ze hadden de opdracht gekregen om een ‘sterke vrouw’ af te beelden. En allemaal hadden ze zich beperkt tot een gezicht.

Die kleurrijke portretten kwamen groot terug op tassen, de onderkant van jurken en zelfs bontjassen. Maar dat was lang niet het enige opvallende decoratieve element in de speelse, eclectische collectie. Er waren ook bloemen, regenbogen, pailletten, enorme Swarovski-stenen, beha’s met strasstenen die over jurken en jassen werden gedragen of daar als een trompe-l’oeil op waren aangebracht.

De outfits droegen sporen van de pop-art, de Franse modeontwerper Jean-Jacques de Castalbajac, die al vele jaren portretten en stripfiguren afbeeldt op jurken, en van Vivienne Westwood, die in de jaren tachtig al beha’s over bovenkleding liet dragen. Maar ze deden hier en daar ook een beetje denken aan Desigual, een betaalbaar Spaans merk waarvan de uitbundige patchwork jassen in Nederland erg geliefd zijn, al waren Prada’s kleren veel smaakvoller en spannender.

Aan hun benen hadden de modellen knielange beenwarmers met sportstrepen, een variant van de voetbalkousen die tegenwoordig populair zijn bij jonge meisjes. Aan hun voeten droegen de modellen kleurrijke Prada-versies van de comfortabele Teva-sandalen, of pumps met een ‘gymschoenzool’. De handtassen waren daarentegen klassiek damesachtig van vorm en luxe van materiaal: een chique tas is nog altijd een statussymbool voor vrouwelijke modeliefhebbers.

Dat de collectie opmerkelijk weinig zomers was – niet alleen dankzij het vele bont; veel van de andere jassen en jurken waren van wol – past ook helemaal bij de moderne modebeleving. In februari, als de volgende ronde vrouwenmodeshows begint en bloggers de straat opgaan met hun verse voorjaarsoutfits, is het doorgaans nog lang niet warm genoeg voor echte lentemode.