Excellente oubolligheid

Bas van Putten miste het Japannertje. Maar hij is terug! De Mitsubishi Space Star ontroert met wat het niet wil zijn.

foto lars van den brink

Waar is dat kleine, scherp geprijsde Japannertje voor de niet-veeleisenden gebleven? Zijn de Lidl-moeders doorgegroeid naar een Fiat 500, hebben de senioren het meegenomen in hun graf, zijn ze door geëvolueerd naar de brommobiel? Waar zijn ze, hun Suzuki’tjes en Daihatsu’tjes, hun Nissan Micra’s?

Gesloopt, verhipt, verdwenen of gekruist met Europese armoedzaaiers. Dwergenkoning Daihatsu kreeg zo’n last van de dure yen dat het op de Nederlandse markt niet overleefde. Korea dook in het gat met de Hyundai i10 en de Kia Picanto, Europa met de Up!- en Panda-achtigen. Nissan sloeg met de nederige Micra het designpad in, lonkend naar meisjes met dezelfde tasjes als de Mini-vrouw. Toyota, Citroën en Peugeot ontwikkelden gezamenlijk het gedrocht dat als Aygo, C1 of 107 door het leven gaat, ook spotgoedkoop maar een bastaard. Een echte zakjapanner was sullig, lief lelijk, uitermate praktisch en het zwarte schaap van de getapte jongens. Jij, in een Suzuki Alto! Lullo!

RIP.

Toen zag ik de commercial met de nieuwe Mitsubishi Space Star. Raar, eens was de Mitsubishi met die naam een multiple purpose vehicle, nu is het een kleintje, en wat voor een. Nieuw design! Verrassend ruim, wegenbelastingvrij! Blije voice-over: „En ook handig als je vanavond op stap gaat met je vrienden!” Dit moet een grap zijn. We zien drie mannen, toffe kerels voor een bierreclame. Net als ze met die auto willen wegrijden – naar de kroeg, dat kan niet missen – worden ze gesnapt door de mevrouw van de bestuurder, ook zij ongeloofwaardig fris en fruitig. Dat feest gaat mooi niet door, gabbers! Zij neemt de sleutel in en weg is zij, de bierroedel beteuterd achterlatend op de oprit.

Sweet dreams, Japanse vrienden. Geen kroegtijger in de vruchtbare leeftijd zal een Space Star overwegen. Hier op de bank stroomden de vreugdetranen. Ik zag mijn nostalgie naar de Japanner van de oude stempel beloond. Hij is terug. Het ontwerp oogt alsof het sinds 2003 in een la is blijven liggen, een na tien jaar belachelijk geworden poging om modern te lijken.

Verkijk je niet op hem. Op het kofferklepje staat Cleartec, van schone techniek. Vaak nemen fabrikanten het met hun ecologische pretenties niet te nauw. Bijzonder aan de Space Star is dat hij zijn belofte waarmaakt. Rechts van de snelheidsmeter zit een eco-indicator die je met vier ledjes op je rijstijl wijst. Met drie groene ledjes ben je zuinig, met een rood lampje een milieuramp. Ik spaar braaf mee en kom tot 1 op 24, verbluffend voor een auto met benzinemotor. Dit is een sterretje met grote gaven.

Ik rijd een 1.2 Instyle CVT, de duurste, 15.000 keiharde euro’s. Voordeliger is de 1.0 Inform, met airco en handbak, voor net geen 10.000. Maar de vooroordeelbevestigende senior – ‘gemak dient de mens’ – neemt deze, met de traploze CVT-automaat die in de verte verwant is aan de Variomatic van de DAF 33. Hij heeft gelijk. Het is een zeer alert systeem dat goed de vaart houdt in de auto.

Spoiler

De Instyle is een luxe uitvoering met elektrische ramen en zwart mafiaglas in de achterportieren – heeft oma ook haar portie gangsta. Dit autootje staat voor de eigentijdse koper op de tenen. Boven de achterruit zit, schuddebuik even mee, een vette spoiler om die tachtig duivelse pk’s van het driecilindertje op de weg te houden. Het navigatiescherm is gevat in een paneeltje in pianolak-look. Uit de naam van dat scherm, Mitsubishi Multi Entertainment System, mag je opmaken dat ze de hoop op digifiele jongelui niet hebben opgegeven. Het is om te huilen zo ontroerend.

Mitsubishi snapt niet dat juist wat het probeert te verdoezelen zo prettig aan hem is: zijn nuchtere oubolligheid. Het krukkige massaplastic zo ver het oog reikt, dat stuurtje zonder stomme knopjes, de Hollands degelijke eenvoud. Je krijgt wat airbagjes, een aircootje, veel opbergvakjes en een simpel stofje op de stoelen, duf maar onverslijtbaar. Slim: een gleufje om de sleutel op te bergen. Fijn: twee forse bekerhouders.

Mensen kunnen er ook in, zelfs achterin. Voor zijn formaat is hij erg ruim en hij rijdt verduiveld goed, snel en stil.

Zeker, hij is voor mensen die gelukkig worden van een dagtocht naar De Keukenhof. Schoonheidswedstrijden zal hij niet winnen. Zijn stigma zal hij houden. Maar hij verdient overweging, juist voor jongeren die zelf hun brandstof moeten dokken. Hij is excellent. Die commercial is zo gek nog niet.