2009: Climategate ‘Er is gesjoemeld met de feiten’

Het IPCC heeft de aanvallen getrotseerd en krijgt in 2007, zo’n beetje op het hoogtepunt van zijn roem, de Nobelprijs voor de Vrede – samen met de Amerikaanse oud-vicepresident Al Gore. Twee jaar later, vlak voor de grote klimaattop in Kopenhagen, doen de sceptici een nieuwe poging om de klimaatwetenschap in diskrediet te brengen. De verwachtingen van die top zijn hooggespannen. Het is nu of nooit, luidt de boodschap.

Vlak voor de top wordt de website van een belangrijk klimaatinstituut, de Climate Research Unit van de universiteit van East-Anglia, gehackt. Duizenden e-mails van klimaatwetenschappers worden gestolen en gepubliceerd. De anonieme hackers spreken van Climategate. Volgens hen doemt uit de e-mails een beeld op van een groot complot van klimaatwetenschappers die met feiten sjoemelen, onzekerheden verdoezelen en andersdenkenden het zwijgen opleggen.

De hackers hopen de klimaattop in Kopenhagen te ontregelen. Dat mislukt. Alleen de altijd recalcitrante Saoedische onderhandelaar vindt dat de wetenschap een forse deuk heeft opgelopen „juist nu we op het punt staan een akkoord te sluiten […] dat zal leiden tot grote economische offers”. Maar hij is de enige die de onderhandelingen wil opschorten.

Indirect krijgen de hackers overigens wel hun zin. De wereldleiders worden het niet eens, de redding van de wereld wordt voorlopig uitgesteld.

Voor de getroffen klimaatwetenschappers betekent Climategate een hoop ellende. Uiteindelijk krijgen ze allemaal eerherstel, van fraude is niets gebleken.