Klaar om afgebeuld te worden

Marathon lopen? Een marathon is voor watjes De populaire Spartan Race laat deelnemers aan touwen hangen en met zandzakken sjouwen „Een geweldige work-out om jezelf te straffen

De rug van Rose Marie Jarry is bezaaid met littekens. Prikkeldraad en touw hebben een spoor in haar huid gegraveerd. Tijdens de race was simpelweg geen tijd te verliezen, constateert Jarry nuchter. Een podiumplek was in zicht. Ze moest rap door. Voorzichtig de huid lospulken, was geen optie. Afscheuren dus die huid, en bloedend verder ploeteren in de blubber onder het prikkeldraad, in de wetenschap dat er nog een parcours vol onbekende hindernissen op haar lag te wachten. Wellicht het beklimmen van een spekgladde muur met een al even glibberig touw en het dragen van een loodzware zandzak van 30 kilo?

Welkom in de wereld van Spartan Races. Vergeet de marathon: braaf en boring. De nieuwe trend in hardloopland is ruig en rauw. Een Spartan Race is een hardlooprace die verschillende varianten kent. Zo heb je de Spartan Sprint, een race van zo’n vijf kilometer met zo’n vijftien obstakels, tot de extreme Ultra Beast, een marathon met minstens vijftig obstakels.

Lukt het je niet om een obstakel te ‘overmeesteren’? Dan wacht je een strafsessie van dertig burpees. Een burpee is een pittige push-up oefening, waarbij je jezelf vanaf je hurken op de grond laat vallen en afrondt met een sprong in de lucht. De Canadees Joe De Sena, een van de grondleggers van de Spartan Race, is idolaat van burpees. „Ze zijn verschrikkelijk. Een geweldige work-out om jezelf te straffen. Als je rent, ga je je na zo’n tien kilometer minder voelen. Bij burpees voel je je na dertig stuks al slecht.” Herkenbaar voor Sébastien Monette, ook uit Canada, die als allround sporter zweert bij Spartan Races. „Burpees zijn prima voor een training, maar tijdens een race vreten ze zoveel energie en tijd. Doe mij maar een obstakel.”

Wie onderwerpt zich vrijwillig aan zo’n Spartaanse uitputtingsslag? Een select groepje bezeten fitnessfreaks? Zeker, zij ook, maar Spartan Races trekken inmiddels een groot publiek. Duizenden renners staan er aan elke start. Klaar om zich af te beulen.

Bergmarathon

Een beetje spartan racer maakt zich nu op voor de wereldkampioenschappen die dit weekend plaatsvinden in de Amerikaanse staat Vermont. Het belooft een loodzware halve marathon in de bergen te worden, met minstens 25 obstakels. De verwachting is dat topatleten de finish in ruim drie uur kunnen passeren.

Met alleen loop- en uithoudingsvermogen red je het niet. Jarry kan erover meepraten. Haar afgetrainde lijf verraadt dat ze een fervent loper is. In haar woorden: „I’m a stick.” Eerder dit jaar, tijdens een Spartan Beast in Californië, kwam ze zichzelf tegen. Ze baalt er nog steeds van. „Ik lag tweede bij de vrouwen, toen ik een emmer met nat zand moest vullen en een heuvel op en af moest dragen. Gretig vulde ik die emmer, maar ik kon hem nauwelijks optillen. Ik geloof dat-ie wel 35 kilo woog. Uiteindelijk heb ik hem over de grond moeten slepen.” Andere dames haalden haar in, en het podium ging aan haar neus voorbij. Ze was woest. Maar ook vastbesloten dat dit haar niet nog een keer zou gebeuren.

Haar naaste concurrent April Luu, eerste vrouw op de wereldranglijst van Spartan Races, was kraakhelder in haar advies aan Jarry: „Jij moet werken aan je bovenlichaam.” Luu gaf haar een gewichtsvest van zo’n 10 kilo. In de aanloop naar de wereldkampioenschappen draagt ze het vest elke dag. „Ik krijg wel vreemde blikken in de supermarkt, maar dat interesseert me geen bal.” Daar blijft het niet bij. Met haar gewichtsvest aan doet ze iedere dag lichaamsoefeningen zoals traplopen, hurken, push-ups, en de gevreesde burpees.

Rose-Marie Côté, een atlete die mikt op deelname aan de Olympische Winterspelen van 2018, draagt inmiddels ook zo’n gewichtsvest. Met dit vest beklimt zij zes tot acht maal achter elkaar een trap van ongeveer 400 treden. „De trap aflopen: dat is mijn pauze”, zegt ze.

Daarnaast rent ze met een zware steen rond in een heuvelachtig boslandschap. Allemaal om de ‘Beast in Vermont’, haar eerste Spartan Race, te kunnen temmen. Sterker nog, ze wil binnen de top tien vrouwen eindigen.

Het prijzengeld – 15.000 dollar voor de eerste man en vrouw –lonkt atleten van Olympisch kaliber als Rose-Marie Côté. Maar de aantrekkingskracht van de Spartan Races heeft ook een andere reden. Côté kijkt ernaar uit om haar fysieke en mentale weerbaarheid te testen in een ongewis avontuur. Ze treedt graag uit haar comfortzone, zegt ze. Ze gaat voor de kick. Voor Jarry en Monette is het niet anders. Het spreekt hen aan dat ze een beroep moeten doen op alle vezels en spieren in hun lijf. Een Spartan Race is verre van monotoon rennen.

En het gezwoeg door de modder? Daar is Jarry niet vies van. Ze vindt het „lekker smerig”. Meedoen aan een Spartan Race, zegt Jarry, maakt „het beest” in haar los.