Ik zou best nog wel een keertje een marathon...

Een enthousiaste loper bedacht dat Den Haag net als andere grote steden een marathon moest krijgen Twee jaar later blijkt dat dit zo makkelijk niet is Komende zondag maar zien hoe het gaat

Verslaggever

Ideeën kunnen zich soms zomaar presenteren tijdens een strandwandeling. Gróótse ideeën tijdens een strandmarathon. Het overkwam Dick van der Klei. Al zeven keer organiseerde hij voor de Lions, zijn netwerkclub, een strandmarathon vanaf Scheveningen. Gewoon lekker informeel lopen met honderd man. „Dat kan groter”, had zijn vriend Machel Nuyten voor aanvang nog geopperd. Verdomd, bedacht Van der Klei ineens tijdens zijn 42 kilometer over het zand. Direct pakte hij zijn telefoon uit zijn zak en belde, al rennend, een vriend: „Reserveer het domein denhaagmarathon.nl. Nu!”

Inmiddels zijn we twee jaar verder, en zondag moet het gaan gebeuren: Vrede’s Marathon, de eerste marathon in Den Haag sinds 1998.

En hij gaat door. Die boodschap werd de afgelopen weken door de organisatie non-stop gecommuniceerd. Op de website, op Twitter, steeds maar weer dezelfde geruststelling: echt jongens, de marathon gáát dóór. Want tot voor kort was dat nog helemaal niet zo zeker.

De inschrijvingen vielen zwaar tegen, de vergunning liet maar op zich wachten en wachten, de subsidieaanvraag werd geweigerd, en er hadden zich niet genoeg vrijwilligers aangemeld om het enorme evenement dat een stadsmarathon nu eenmaal is in goede banen te leiden. Dat laatste is in ieder geval zichtbaar verholpen.

„Hoezo te weinig?”, grapt een oudere vrijwilliger maandagavond in het leegstaande kantorenpand dat dienst doet als kantoor van de marathonorganisatie. „We zijn met veel teveel.” En inderdaad, de tientallen vrijwilligers die zijn gekomen voor de briefing passen lang niet allemaal in de kamers. Dan maar in de gang. Van der Klei verzamelt met wilde gebaren een groepje om zich heen. „Welkom, vrienden! We doen het even hier. Wat fijn dat jullie er zijn. Luister eens...”

Deze marathon is de gezamenlijke droom van juristen Van der Klei (50) en Machel Nuyten (48), allebei hardloopfanaten (respectievelijk 25 en 80 marathons) uit de regio. Rotterdam heeft elk jaar een marathon, Amsterdam heeft er één, Eindhoven, Utrecht – „Waarom wij niet?”

Maar een marathon organiseer je niet zomaar even, daar zijn ze nu wel achter.

Fluorescerende hesjes

Meer dan een ton heeft Vrede’s Marathon intussen gekost. Aan verkeersregelaars, loopshirts, dranghekken, fluorescerende hesjes, adviseurs. Daar zit 14.000 euro aan giften tussen, de rest is geleend van lokale ondernemingen of door de organisatoren zelf ingelegd. Maar die kosten worden bij lange na niet gedekt. De loop biedt plek aan maximaal 5.000 renners, er zijn tot nu toe 894 startbewijzen verkocht à 22,50 euro (de halve marathon), 47,50 (hele) of 57,50 (ultramarathon, 68 kilometer).

Maar geld is niet het enige probleem.

Het begon al met de timing. Zondag, tegelijk met Vrede’s Marathon, vindt in Amsterdam de Dam tot Damloop plaats, met 40.000 deelnemers een van de grootste hardloopevenementen van Nederland. En een dag eerder, op zaterdag, óók in Den Haag: de Vredesloop, met 8.500 deelnemers. De grootste eenmalige loop van Nederland, zegt Ysbrand Visser, redacteur van hardlooptijdschrift Runner’s World.

Die Vredesloop en Vrede’s Marathon hebben niets met elkaar te maken. De loop is een soort eenmalige minimarathon van 10 kilometer voor jong en oud in het kader van ‘100 jaar Vredespaleis’. Het is een eenmalig initiatief van vereniging Haag Atletiek (die ook 100 jaar bestaat) en de gemeente Den Haag, die daarvoor de organisatie Like2Run in de arm heeft genomen, het bedrijf achter de internationaal befaamde marathon van Rotterdam.

Een fikse domper voor Van der Klei en Nuyten.

De vergunning voor een 10-kilometeronderdeel was daardoor dat weekend al vergeven („En korte afstanden trekken veel meer publiek”) en, zo kreeg hij meermaals te horen, de subsidiepot voor hardloopevenementen was geledigd. Den Haag heeft in het voorjaar immers ook nog de CityPierCity-loop, een van de populairste halve marathons van Nederland, ook georganiseerd door Like2Run.

De subsidieaanvraag voor Vrede’s Marathon werd afgewezen.

„Dan stel je jezelf de vraag: moet je wel doorgaan?”, zegt Van der Klei nu. Het is de vraag die elke marathonloper kent van kilometerpunt 32. Hij pauzeert voor dramatisch effect. „Ja, zeiden wij. Je hebt op dat punt al zo veel kosten gemaakt. Die marathon moet en zal er komen. Voor de Hagenezen en de Hagenaars.”

De grootste uitdaging: het zien te krijgen van een vergunning. De organisatie heeft alleen al 50.000 euro uitgegeven aan adviseurs die hen bijstonden met de aanvraag.

Twee routes

Aan een muur in het marathonkantoor, tussen de groen-gele marathonposters met Haagse ooievaar, hangen twee kaarten met twee totaal verschillende routes. De rechter had Van der Klei in zijn hoofd, de linker is het geworden. Op last van de gemeente mocht niet meer door Den Haag Zuid worden gerend, een te drukke buurt vol wegwerkzaamheden. „Jammer”, zegt Van der Klei. „Mijn oorspronkelijke route gaat door heel Den Haag. Nou ja, volgend jaar.”

De nieuwe doorkruist naast Den Haag ook Wassenaar, de langere ultramarathon ook Rijswijk en Voorburg-Leidschendam. Vier gemeenten, vier vergunningen – en die lieten flink op zich wachten. Die van Wassenaar kwam vorige week, de andere drie zijn afgelopen woensdag pas uitgegeven, vier dagen voor de marathon. „Behoorlijk zenuwslopend”, zegt Van der Klei. „Maar we hebben ze.” Ze kónden ook niet weigeren, zegt hij, want Vrede’s Marathon heeft al zijn zaakjes op orde.

Maar voor de reputatie van de marathon kwam het te laat. Die onzekerheid heeft de kaartverkoop gedrukt. Gaat de marathon wel door, bleef de veelgehoorde vraag. Gaat er niet iets heel erg mis daar in Den Haag?

Ook op bijvoorbeeld de site van Runner’s World is Vrede’s Marathon niet terug te vinden. De Vredesloop wel, net als 38 andere lopen die dat weekend in Nederland worden gehouden. Reden? „Dat is niet bewust”, zegt redacteur Visser. „We zetten niet alles op de site. En de loop is niet gecertificeerd.” Waarom niet? „Omdat er ook stukken over het strand gelopen worden”, zegt Sandra de Jonge van de Atletiekunie. „Een wegparcours wordt afgezet en een strandparcours niet. Dan is de route niet goed te meten.”

De organisatie heeft alle deelnemers in een mail laten weten dat de Haagse wethouder van Sport, Karsten Klein, zondag het startschot geeft. Zijn woordvoerder spreekt dat tegen.

Maar Van der Klei, Nuyten en hun kompanen maken zich niet druk. Niet meer. Want de marathon gáát dóór. Ze hebben bijna vijfhonderd vrijwilligers bereid gevonden, ruim meer dan de gemeente voorschrijft. Breed glimlachend beantwoorden ze alle vragen. Over waterpunten, bananen langs de weg, over wat de begeleiders op rollerskates moeten doen als het zondag regent (antwoord: „Gewoon, fietsen”).

Dat er verlies wordt gedraaid? Geen probleem, zegt Van der Klei. „Dit is een langetermijnproject.” En wat moet hij met de 5000 groen-gele shirts met ooievaar, gemaakt in China? Ze staan nu in dozen op het marathonbureau. Geen probleem. „We hebben er expres geen datum op gezet. We gaan ze verkopen op internet en in de Haagse Hardloopwinkel. Iconische Haagse kleuren, mensen reageren daar op. Het ADO-shirt is ook razend populair.”