Vieille koe uit de sloot

Ach, kijk nou toch eens wat er op de proeftafel is beland: Château Mayne-Vieil uit Fronsac. Ik ga een jeugdherinnering ontkurken. Dit is een van de eerste domeinen die ik als negentienjarige (1975) hoogstpersoonlijk zelf aandeed. Met de Lelijke Eend (natuurlijk!) vanaf de camping municipal in Saint-Émilion op avontuur. Vele zomers bivakkeerde ik daar met ‘De grote wijnen van Bordeaux’ onder mijn luchtbedhoofdkussen, Hubrecht Duijker’s standaardwerk dat de volgende dag vervolgens als reisgids diende.

Wijn werd – naast het meisje waarop ik hopeloos verliefd was geworden- mijn grote liefde. En terwijl zij op een camping waar verder niets te beleven viel overdag op datzelfde luchtbed thrillers lag te lezen, gaf ik mij toen al bij de châteaux uit als journalist de vin de Pays Bas.

Behalve openzwaaiende deuren leverde dat ook veel open flessen open. Plus vaak eentje mee voor op de camping. Kon ik daar nog even op mijn gemak verder studeren.

Ik herinner mij de opwinding nog toen ik door de streek tufte. Kijk nou eens: een echte wijnboer. En daar nog een! En verdomd, dat domein op het etiket in de Nederlandse wijnwinkel blijkt in het Franse landschap ook enigszins gelijkend.

Hoe smaakte die wijn van Mayne-Vieil toen? Geen idee. Die aantekeningen heb ik niet meer. Maar als het destijds was zoals deze moet ik tevreden in mijn middelbare school-Frans hebben gekoeterwaald dat het bon was of misschien zelfs wel très bon. Terwijl ik toen waarschijnlijk toch echt het magere jaar 1973 of kelderdochter 1972 voor de kiezen heb gehad.

Enfin. Dat is nu allemaal anders. Deze is van het prachtjaar 2010. Donkere pruimen, dropje, soepel tannineus en met een aangename stevigheid.

Opvallend: inflatiecorrectie, euro, verhoogde btw en - accijns meegerekend is het rood van dit domein in die bijna veertig jaar alleen maar voordeliger geworden: € 10,95 (Léon Colaris).