Spanje De hoop op een Duitse ommekeer is heel gering

In april was de ambassadeur van de Bondsrepubliek in Madrid het zat. Reinhardt Silberberg stuurde een opinieartikel naar El País waarin hij op bittere toon puntsgewijs alle kritiek bestreed die zijn land sinds het uitbreken van de eurocrisis ten deel valt. Dat Duitsland hegemonie nastreeft. Dat het alleen uit eigen belang handelt. Bezuinigingen opdringt. De sociale gevolgen van de crisis negeert. Rijk wordt over de rug van andere landen. En uit puur egoïstisch motieven tegen euro-obligaties is.

Silberbergs weinig diplomatieke epistel – elke alinea begon met de zinsnede ,,ik word er moe van te lezen dat” – nam deze klachten allesbehalve weg. Er blijft in Spanje groot onbegrip bestaan over Merkels crisisaanpak. En de hoop is klein dat de Duitse verkiezingen een koerswijziging inleiden. Politiek Madrid beseft dat álle Duitse partijen huiverig zijn voor hogere inflatie, invoering van eurobonds of een meer Fed-achtige rol van de ECB.

Het voedt de scepsis of spoedig de belangrijke besluiten (met name over een bankenunie) vallen die door Berlijn over de stembusgang zijn heen getild. Toen tussen 2010 en 2012 de eurozone dreigde te scheuren, was Duitsland immers ook niet bereid tot de ‘grote stappen’ die Madrid bepleitte. Waarom zou Merkel – of een opvolger – die stappen, zeker nu geen acute marktpaniek heerst, ineens wel zetten?

Merijn de Waal, Madrid