Recensie A Story of Children and Film

Regie: Mark Cousins. Te zien vanaf 26 september.

Regisseur Mark Cousins voegt met A Story of Children and Film een appendix toe aan zijn vijftiendelige The Story of Film, waarbij hij een door hemzelf gemaakt filmpje van zijn neefje en nichtje die in zijn woonkamer spelen als uitgangspunt neemt. De verlegenheid van Cousins’ nichtje is bijvoorbeeld aanleiding voor een aantal clips die de behoedzaamheid van kinderen tonen. Ook laat hij zien hoe toenemende bewustwording van klassenverschillen tot pijnlijke momenten leidt, zoals bij Pip in Great Expectations (David Lean, 1946), die opeens inziet dat hij van lage komaf is. Cousins geeft ook talloze voorbeelden van kinderen die door andere kinderen worden gepest om hun afkomst, zoals de arbeidersjongen in Ken Loach’ Kes.

Hun speelsheid en het bewustzijn van de camera noopt Cousins’ neefje en nichtje soms tot brutaal of theatraal gedrag. Soms is die speelsheid te gekunsteld, betoogt Cousins, zoals bij het kindsterretje Shirley Temple. Hij geeft de voorkeur aan Margaret O’Brien in de musical Meet Me in St. Louis. Zij zingt een tikje vals, kijkt recht in de camera en maakt fouten in haar choreografie

Cousins besteedt verder aandacht aan thema’s als avontuur, boosheid, kinderdromen, de dreiging van geweld en het omgaan met verlies. Hij illustreert het met een veelheid aan clips uit allerlei landen, zoals Albanië en zelfs Nederland (met een stukje uit Kauwboy). Die brede blik is de kracht van A Story of Children and Film, maar heel veel meer dan een opsomming is het nauwelijks.