‘Leestijd: 5 uur.’ Moet een boek je vertellen hoe lang je erover doet?

De achterflap van 'Without Their Permission' van Alexis Ohanian, met linksonderin de geschatte leestijd. Foto Imgur / Alexis Ohanian

Je doet er vijf uur over om dit boek te lezen. Dat staat op de achterflap van Without Their Permission, het boek van mede-oprichter van Reddit Alexis Ohanian. “Ik hoop dat dit een trend wordt”, zegt hij er zelf over. De geschatte leestijd van een boek vermeld zien - zitten we daar wel op te wachten?

Ohanian schreef het boek, met de ondertitel How the 21st Century Will Be Made, Not Managed, naar eigen zeggen voor jonge ondernemers die het web naar hun hand willen zetten. Zelf verkocht hij de populaire sociale nieuwssite Reddit voor miljoenen dollars, om daarna via Y Combinator andere startups aan financiering (en een plekje in Silicon Valley) te helpen.

Goed - genoeg over de inhoud van Ohanians boek. Zelfhulpgidsen als deze, met tips en trucs om succesvol te worden, zijn er in overvloed. Boeken die je zeggen hoe lang je erover doet (het wordt zelfs nog concreter: net zo lang als een vlucht van New York naar San Francisco, staat erbij) niet. Voor zover bekend is Ohanian de eerste tweede, na dit Nederlandstalige boek over ontwikkelingshulp.

De geschatte leestijd noemen gebeurt met name op internet al langer. Longreads.com doet het bij de lange artikelen waar de site naar verwijst, ons eigen longreadsblog (nrc.nl/longreads) ook. Instapaper, een dienst die artikelen voor je opslaat zodat je ze later kunt lezen, vernieuwde onlangs de website en vertaalt het aantal woorden nu ook naar leestijd (of, als je al een deel gelezen hebt, de overgebleven leestijd).



Maar het gebeurt niet alleen online: toen NRC Handelsblad eind augustus met een nieuwe vormgeving kwam, werd tegelijkertijd de nieuwe rubriek 6×2 geïntroduceerd: een actueel thema uitgelegd in zes stukjes van elk twee minuten leestijd.

Kortom: je ziet het steeds meer. Maar de leestijd opgelegd krijgen bij een boek? Daar zitten veel mensen niet op te wachten. Op cultuurblog Flavorwire verzette schrijfster Michelle Dean zich vorige week fel tegen het idee:

“I understand that we live in the kind of culture where we are scheduled down to the minute, where reading is a thing you fit into your spare time [...] But what I don’t understand is, as Ohanian evidently does, finding this kind of hectic overscheduling fun. And fun enough that you’re hoping to start a “trend” inaugurating greater and greater parceling out of our time on this earth. I’m sure these people would say it’s so that we can all make the most of every minute until we die. Personally, I don’t want to spend any of those minutes wondering if I measure up to average on reading speed.”

Dean vraagt zich daarnaast af hoe die leestijd berekend wordt: is er simpelweg ongeveer een minuut per pagina gerekend, waarmee het 272 pagina’s tellende Without Their Permission op vijf uur uitkwam? En betekent dat dan ook dat je ongeveer 16 uur over Oorlog en Vrede (967 pagina’s in deze uitgave) zult doen, en zo’n 10 uur over Reizen zonder John van Geert Mak (575 pagina’s)? En dat je op die vlucht van New York naar San Francisco in dezelfde tijd het dagboek van Anne Frank zou kunnen lezen? Maar zouden we dan niet, als dit toch een “trend” wordt, ook rekening moeten houden met (naast het aantal woorden per pagina) hoe licht of zwaar het proza is en hoe waarschijnlijk het is dat de lezer mooie alinea’s wil herlezen?

Of moet die leestijd helemaal niet genoemd worden, omdat we dan vanaf de eerste bladzijde de klok horen tikken, terwijl we juist lezen met het doel te ontspannen?

Dat lijkt in elk geval het sentiment te zijn onder veel boekenliefhebbers. Toen de sociale boekensite Goodreads het artikel van Dean gisteren op Facebook plaatste, werd dat in de reacties wel duidelijk. Degene die de meest gewaardeerde reactie plaatste, heeft absoluut geen behoefte aan een schatting: ‘het duurt zolang als het duurt’.

(Geschatte leestijd van dit artikel: 3 minuten.)