Zegt u het maar: seksisme of elitair racisme?

Wie vaak ‘junkets’ doet, groepsinterviews met acteurs en regisseurs in dure hotels, zou denken dat filmen liefde is. De collega’s zijn altijd voortreffelijk, een genot om mee te werken en extreem getalenteerd.

Dat moet ook wel, want de sterren hebben contractueel vastgelegd dat ze de film promoten. Wat er op de set echt voorviel – drugsmisbruik, incompetentie, sabotage, overspel, knokpartijen – wordt pas veel later bekend, als de film zijn geld heeft terugverdiend. En dat maakt junkets best deprimerend, zeker als een journalist die vervloekte vraag stelt: „Hoe was het om te werken met...?” Great. Amazing. Fabulous! De ster zegt dat dan vaak met het enthousiasme van de scholier die voor het bord wordt geroepen.

Dat is professioneel gedrag: u begrijpt de opwinding die de filmpers beving toen actrices Léa Seydoux (28) en Adèle Exarchopoulos (19) onverwachts een boekje opendeden over hun vijf maanden met regisseur Abdellatif Kechiche. Als de film La vie d’Adèle nou een flop was, maar nee: dit warmbloedige drama won in Cannes de Gouden Palm. Wat Léa en Adèle er niet van weerhield Kechiche als een onzekere tiran af te schilderen die tierend met monitors smeet en zijn actrices dwong om elkaar tot bloedens toe te slaan of tien dagen aan een seksscène te schaven, tot de blaren ze op de tong stonden.

Een beetje vroeg voor de waarheid, en qua marketing puur hooliganisme. Want dit artistieke, geil gefilmde lesbische filmdrama is kwetsbaar op het punt van ‘integriteit’, zeker als de regisseur een machozwijn blijkt te zijn. Kechiche sloeg vorige week terug: hij verweet de ‘verwende’ Léa Seydoux dat ze als kleindochter van de directeur van Pathé en achternicht van de directeur van Gaumont namens het Franse filmestablishment sprak, dat op hem neerkeek als (Frans Tunesische) outsider. Kiest u maar wat erger is: seksisme of elitair racisme.

Het loopt op filmsets vaker uit de hand, en soms lekt dat voortijdig uit. In Nederland kreeg hoofdrolspeler Yorick van Wageningen van De wederopstanding van een klootzak zo’n hekel aan regisseur Guido van Driel dat hij de première liet schieten. Ook dat was een prima film. Rutger Hauer vermoedt dat conflict een film scherpte geeft, terwijl harmonie vaak slappe films oplevert: hij was onlangs op oorlogspad op de set van De Heineken Ontvoering. Ontlokte niet juist de gedeelde haat tegen Kechiche de actrices van La vie d’Adèle hun indrukwekkende intimiteit? Dat ligt voor de hand; jammer dat ze hun voortreffelijke acteerwerk niet nog even volhielden.