Puberale hitsigheid zonder enig inlevingsvermogen

François Ozon is een meester in het verbeelden van de emotionele desoriëntatie die schuilgaat onder de chic van de Franse haute bourgeoisie. In Jeune & Jolie portretteert hij een zestienjarig meisje dat zich binnen een paar maanden na haar teleurstellend verlopen ontmaagding in een elegante callgirl heeft getransformeerd. Het geld heeft ze niet nodig en ogenschijnlijk komt ze uit zo’n typisch progressief Frans gezin: harmonieus gescheiden ouders, moeder en stiefvader gaan liefdevol zij het een beetje gedistantieerd met hun kinderen om, ze werken hard en roken af en toe een jointje. Ze lijken niet helemaal greep te hebben op de hormonenbommen die broer Victor (het begin van de film is om onbegrijpelijke redenen vanuit zijn perspectief verteld of het moet makkelijk voyeurisme zijn) en zus Isabelle zijn. Er wordt tijdens de siësta wat afgemasturbeerd in die puberkamertjes.

Jeune & Jolie is vooral een karakterstudie zonder empathie. De film beoogt niets anders dan dat dit meisje van de ene op de andere dag de hoer uithangt en in een oudere klant een vaderfiguur vindt. Aan wat voor observaties dan ook over meisjes van zestien of de al dan niet vermeende seksualisering van onze cultuur waagt Ozon zich niet. De maanden tussen ontmaagding en eerste klant waarin het echte drama plaatsvindt laat Ozon buiten beeld. Ook stilistisch blijft hij aan de buitenkant. Hij lijkt meer geïnteresseerd in hoe het prachtige jongemeisjeslichaam van fotomodel Marine Vacth op hotelbedden gedrapeerd ligt, dan wat er in haar hoofd omgaat.

Dana Linssen