Pruttelen in de babybioscoop

Jonge ouders zijn druk, heel druk Luiers, flesjes, huilen, slapen... Daar hebben medefilmkijkers in de bioscoop meestal geen zin in Tijdens Cinemum kunnen ouders gerust met hun baby naar de bios

Verslaggever

Dit is het idee: je bent moeder en wilt ook wel eens iets leuks doen behalve flesjes maken, luiers verschonen en je ongerust maken waarom ‘ie nu weer huilt. Dan is er ‘Cinemum’. Kun je met je baby naar de bioscoop.

Jij bent er even uit, ziet een nieuwe film en zoon- of dochterlief kan gewoon mee. Want dat is het mooie: er is met deze nieuwe bioscoopdoelgroep rekening gehouden. Het geluid staat wat zachter dan normaal, er is een klein beetje licht (zodat je de spullen in de luiertas snel kunt vinden) en aangezien de hele zaal vol zit met soortgenoten hoef je niet beschaamd weg te rennen zodra de kleine een kik geeft.

Leek ons ideaal.

Toen de realiteit.

De afspraak ging bijna niet door omdat de baby van mijn zus (9 maanden) koorts had. Want ja, jij kunt wel een plan gemaakt hebben, maar kinderen worden zomaar (en regelmatig) verkouden, hangerig, jengelig, ziek. Ze twijfelde of hij wel mee kon. Maar ik ging ook, en die van mij (13 maanden) heeft de Vijfde Ziekte – in zijn stadium niet besmettelijk, maar toch vervelend. Dus stonden we zondagochtend tegen elven voor de Rotterdamse bioscoop Cinerama met een suffe baby – gedrogeerd door de zetpillen – en een baby vol rode vlekken in zijn gezicht.

De avond ervoor bedacht ik me opeens dat de film om 11 uur zou beginnen. Hoe zou dat met zijn middagslaap moeten? Hij valt ’s ochtends om een uur of tien, half elf in slaap en wordt pas na anderhalf, soms wel drie uur wakker. Wandelend naar de bioscoop gingen zijn ogen keurig op de gebruikelijke tijd dicht. Ik zou hem straks met buggy en al gewoon in de zaal parkeren. Maar die mocht vanwege de brandveiligheid niet mee naar binnen. Op schoot in slaap vallen lukte niet. Ook zijn neef skipte zijn middagdutje.

Stiekem naar Filmfestival

Na afloop vertelde Mariëlle Pesch, een van de ongeveer tien ouders in de zaal, dat ze deze eerste Rotterdamse aflevering van Cinemum ideaal vond. Ze had haar baby (5 maanden) aan het begin van de film borstvoeding gegeven, daarna viel die in slaap in de buidelzak. Het was lang geleden dat ze zo ontspannen in de bioscoop zat.

Ook Roswitha Abraham is te spreken over het concept. „Ik ben tijdens het Filmfestival al stiekem drie keer met Maja (nu 8 maanden) naar de film geweest. Dat was wel spannend, omdat dat publiek niet gewend is dat er naast hen gesmakt en geprutteld wordt.” Ze weet dat het idee voor Cinemum uit Scandinavië komt. „De verlofperiode in die landen is veel langer, dus dan is zoiets logisch. Als Cinemum hier regelmatig en op doordeweekse dagen zou zijn, was ik in mijn verloftijd zeker vaker gegaan.” Zondagochtend vindt ze niet zo handig. „Ik heb nog een leuke man waarmee ik in het weekend dingen wil ondernemen en onze dochter van 2,5 kan hier niet mee naartoe. Die vraagt tijdens de film telkens ‘wat is dat?’ Ook tijdens seksscenes.”

Wij merken al snel: Cinemum is fantastisch, maar voor een selecte groep baby’s. Namelijk die deze ochtend zin hadden, maar ook die niet ouder zijn dan een maand of acht, negen. Want daarna willen ze tijgeren, kruipen, optrekken.

Gelukkig viel de film – Smoorverliefd – tegen, want niet alles hebben we gezien. De helft van de film zaten mijn zus en ik op de trap, omdat onze mannen wilden bewegen. Trede op, trede af. En wij er achteraan om te zorgen dat ze niet vielen.

De baby’s speelden, aten en waren na anderhalf uur aan het einde van hun Latijn. Die wilden graag alsnog hun slaapje doen. Net als wij.