Portret van een chaoscrimineel

Regisseur Jim Taihuttu (1981) verwijt koning Willem-Alexander dat hij niet bij de premières van zijn film Rabat was: zijn Marokkaanse onderdanen soms minder relevant dan historisch blauwbekken op Nova Zembla?

Het tekent de brutaliteit van deze selfmade regisseur, reclamejongen en dj van Molukse komaf. Een brutaliteit die hij zich kan veroorloven, want Taihuttu is een groot talent, en zijn tweeluik Rabat en Wolf biedt een serieus inkijkje in de Marrokaanse diaspora.

Wolf doet het vanuit het perspectief van de nieuwe chaoscrimineel: het is een misdaadfilm met ambitie. Je ziet meteen de inspiratiebron: de jonge Martin Scorsese van Raging Bull en Mean Streets. In grofkorrelig zwart-wit volgt Wolf kickbokser Majid. Pa hoopt hem met boos gejengel in toom te houden, ma is een huisschim, zelf weifelt hij tussen twee invalvaders: bokstrainer Ben en onderwereldfiguur Hakan. Maar zijn echte handicap is zijn beste vriend, de volatiele kletskous Adil. Zoals in Means Streets, ja.

Zo kan je meer herleiden: de bokser die te trots is om neer te gaan, het verstilde jachtmoment uit The Deer Hunter. En een geloofwaardige vrouwenrol moet Taihuttu nog schrijven. Maar die vlekjes vallen in het niet bij de flair, swung en rauwheid van Wolf: de rek is er nog lang niet uit bij dit talent.

Coen van Zwol