Ed Kowalczyk leunt solo nog zwaar op zijn succesvolle liedjes als zanger van Live

Het is niet elke popmuzikant gegeven met een akoestische gitaar het podium op te stappen en de impact van een rockband te evenaren. Neil Young en Bruce Springsteen kunnen het; folkie Frank Turner heeft er zelfs een carrière van gemaakt. Voor Ed Kowalczyk uit de Amerikaanse band Live valt het zwaarder. Zijn akoestische tour lijkt uit wanhoop geboren, sinds hij in 2009 uit de band stapte en toch zijn oude liedjes wil spelen.

Kowalczyk probeert het rock-’n-rollgevoel te benaderen door een zompig spelende bassist aan zijn solospel toe te voegen. Maar zijn gitaarspel is basaal en klinkt als het gerammel met een bak spijkers. Hij houdt ervan om het drama in zijn zang dik aan te zetten. Dat effect paste bij de vette jaren negentig waarin Live furore maakte. Zijn twee soloalbums hebben nog geen hit van het kaliber Overcome opgeleverd; het lied waarmee Kowalczyk vooruitliep op de mengeling van wanhoop en weemoed die na 11 september 2001 bezit nam van de wereld.

In het Concertgebouw werd het een onderonsje met de fans. Van All over you en Dolphin’s cry zong hij alleen de eerste woorden: het publiek pakte het over. Met de nieuwe liedjes als vulmateriaal kon Kowalczyk moeilijk verhullen dat het toch weer draaide om de golden oldies, dunnetjes gespeeld in een veel te prestigieuze zaal.