Explosieve serie met snufje patriottisme

Wederom een intrigerende balanceeract tussen actie en complex drama

In seizoen 2 vanHomeland spelen CIA-agente Carrie (Claire Danes) en ex-soldaat Brody (Damian Lewis) weer hun kat- en muisspel.

Eén briljante scène kan een serie plots naar grote hoogte doen schieten. In het tweede seizoen van Homeland gebeurt het in aflevering vijf, bij de confrontatie tussen de twee protagonisten van de serie, CIA-agente Carrie (Claire Danes) en de naar de kant van de moslimterroristen overgelopen soldaat Brody (Damian Lewis). Het indringende gesprek dat ze voeren, is een duivels stukje scenariokunst.

Carrie tracht opnieuw Brody te ontmaskeren – een nieuwe fase in het kat- en muisspel dat het hart van Homeland vormt. In de uren ervoor zien we de zenuwzieke, labiele Carrie vechten tegen zichzelf, terwijl het de stabiele Brody als nieuw Congreslid voor de wind gaat. Maar in dat gesprek is Carrie retorisch en analytisch op haar best, met op elke ontkenning van Brody een tegenzet. Ze weet hoe terroristenleider Abu Nazir de geknakte gevangene Brody verzorgde en liefde gaf. Carrie ontleedt elke stap in dat proces en palmt Brody op haar beurt in. Vanaf dat moment staat de serie op zijn kop. In theorie, want er volgen drie afleveringen die aanvoelen als stilstaand water. Het is de bedrieglijk kalme opmaat naar nieuwe, heftige wendingen, emotionele tuimelingen en een roes van gejaagde spanning.

Na het eerste seizoen kreeg Homeland alom terecht de lof één van de beste series van dit moment te zijn. Seizoen twee consolideert die status. Maar niet zonder dat er iets afbladdert van de glorie. Gebleven is de intrigerende balanceeract tussen vernuftige actie en complex drama. Maar het eerste seizoen was ondermeer een intelligente verbeelding van de heikele status-quo in de wereld. Tegenover de moordlust van de moslimterrorist stond de blinde vernietiging die onder onschuldigen werd aangericht door drones, en dus door de Amerikaanse vicepresident. De wraakbeluste Brody kreeg daarmee een overtuigend motief – in flashbacks die door oriëntaals sprookjeslicht werden beschenen.

Op dat intellectuele niveau heeft seizoen twee minder te bieden. De focus verschuift naar Carrie, de bestrijder van terrorisme, en dat maakt de toon patriottistischer en de verhalen minder ambigu. Brody krijgt niet weer de ruimte om de introspectieve schoonheid van de islam te etaleren. De ambitie om de kijker te blijven bestoken met plotwendingen slaagt grotendeels, maar diverse verrassingen doen geforceerd en mechanisch aan.

Sterk en ontroerend drama biedt vooral de schurende relatie tussen vader en tienerdochter Dana – die weet heeft van zijn bekering en hem probeert te begrijpen. Haar begrip wordt op de proef gesteld, omdat Brody gaandeweg de macht over zijn leven verliest. Helaas is daarbij voor Dana ook een minder waarschijnlijk, melodramatisch nevenplot bedacht.

Een groot genot blijft het werk van de acteurs. De bipolaire stoornis van Carrie verdwijnt als onderwerp naar de achtergrond, maar de fenomenale Claire Danes laat de gekte voortdurend mee vibreren in haar blikken en het trekken van haar mond. Ook Damian Lewis en Mandy Patinkin (brombeer en CIA-collega Saul) zijn groots. De explosieve finale is een waagstuk – de kijker blijft boordevol vragen achter. En ondanks alles ook weer met een diep verlangen naar meer Homeland.