Een Lada Niva in een land zonder garanties

De winkelgarantie op onze nieuwe waterkoker (40 euro, gemaakt in China, gekocht in Moskou) bedroeg twee weken. Na zes weken brandde het verwarmingselement door. Wat te doen? Een nieuwe kopen – en dan? Zes weken later weer een? Uiteindelijk kwam er een Chinese koker uit Nederland met een jaar garantie.

Een mal idee, want hoe maak je daar gebruik van over zo’n afstand? Toen daagde het besef: dat maakt helemaal niets uit. Garantie is meer dan een inruilmogelijkheid. Het dwingt fabrikanten tot het leveren van degelijke spullen. Het zorgt voor een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat een aankoop werkt voor de duur van de garantie.

Op deze ontdekking volgde een kleine ode aan Europa, met zijn Brusselse ambtenaren die behendig de consumentenbelangen beschermen en daarmee ook het milieu.

Wat er in Moskou gebeurt als je wél garantie hebt, werd duidelijk na de aanschaf van een paar rode regenlaarzen van dertig euro, ook uit China. Garantietermijn: een week. Gelukkig begaf de linkerlaars het direct. Nu zou ik tenminste mijn geld terugkrijgen. Op een formulier vulde ik adres- en paspoortgegevens in en beschreef het gebrek (‘voetbed ter hoogte van hiel losgescheurd tijdens eerste wandeling’).

De verkoopster legde uit dat een inspecteur zou langskomen om te bepalen of de schuld bij de fabriek lag of bij mij.

Toen ik een week later belde voor de uitslag, meldde ze opgewonden dat ik aan de garantievoorwaarden had voldaan. Ik kreeg mijn geld terug en kocht elders laarzen made in Pskov. Ze zijn sterk, comfortabel en mooi.

Nu is het idee gerezen een auto te kopen. Een ‘vaderlandse’, die door ijs en blubber kan. Bijna werd het een busje uit de Oeljanovsk Autofabriek UAZ. Even charmant als de oude Volkswagenbus heeft dit legervoertuig vierwielaandrijving en kost vier keer zo weinig als een ‘buitenlands’ equivalent. Zijn koosnaam is Boechanka, wat ‘loofje brood’ betekent maar ook associaties oproept met het woord voor zuipen.

Op de site van de Boechanka-fanclub gaat het vooral over reparaties, die voortdurend nodig zijn maar eenvoudig zelf zijn uit te voeren. Verder staan er aankooptips. „Je rijdt naar Oeljanovsk, trekt 2-3 dagen uit, telefoonnummers van dealers staan in elke plaatselijke krant, bellen, prijzen vergelijken, komen kijken, nog eens kijken, en ALLES controleren”, legt iemand uit. „De eerste 50-70 kilometer”, schrijft een ander, „zoemde het dashboard enorm, waarschijnlijk was het de snelheidsmeter, maar daarna werd het stil.”

Vier op de vijf keer, zo blijkt uit de verslagen, ontbreekt de thermostaat. Sowieso zijn de moeren nog niet aangedraaid. Ook goed om te weten: na tweeduizend kilometer zijn de schokdempers op.

Vanwege alle onzekerheden koop je beter een tweedehandsje dat al door de kinderziektes heen is, concluderen sommigen. „Mijn grootste klacht betreft de kwaliteit van de lak. De grondverf ontbrak”, schrijft een echte pechvogel.

Nadeel van de Boechanka is de bordkartonnen carrosserie. Bij een frontale botsing, die moeilijk lijkt te vermijden omdat het stuur nauwelijks om te gooien valt, is er grote kans op verlies van benen, aangezien die direct tegen de voorbumper aanzitten.

Dus wordt het toch een Lada Niva, ook een terreinwagen. Waarschijnlijk een nieuwe, omdat iedereen de kilometerteller terugdraait en je in dit geval tweedehands dus juist weer geen idee hebt wat je koopt.

Het is het merk waarin president Poetin een paar jaar geleden de blits maakte op een nieuwe Siberische snelweg. Daar reed hij in zijn gele Lada Kalina. Met daarachter op enige afstand een gele reserve Lada Kalina. Daarna volgde nog een oplegger met een reserve-reserve-Kalina.

Dat is nog eens garantie.