Column

Zijn gewicht in goud

Managementconsultant Raimond Nicodem sneed in juli van dit jaar 1 miljoen aan „overbodige kosten” weg bij gehandicaptenzorginstelling Humanitas DMH. Welbeschouwd, zei hij zelf zaterdag in de Volkskrant, was hij de 95.000 euro die hij voor die ene maand declareerde daarom „ruimschoots waard”.

Deze logica volgend, stel ik voor dat we premier Rutte, indien het hem na dinsdag lukt die 6 miljard te bezuinigen, ook een vergoeding geven van 10 procent: 600 miljoen. Ruimschoots waard. Compensatie van zijn eigenhandig verknalde premierbonus. En nóóit meer gezanik over de Balkenendenorm. Capisce?

Toen iemand naar aanleiding van Nicodems vanzelfsprekende vergoeding een satirisch namaakaccount op Twitter op diens naam opende, deed Raimond Nicodem prompt aangifte „bij de Politie”. Zo stond het gisteren, pront en met Bromsnorhoofdletter, op zijn website. Want sommige dingen, die kúnnen gewoon niet. Capisce?

Bijna een ton in een maand. En het ultieme argument van de bonuswereld luidt: „Die man is zijn gewicht in goud waard”. Zie ook Steven van Eijck, onbezoldigd voorzitter van de stichting Samenwerkende Brancheorganisaties Filantropie én voor 40.000 euro per jaar ingehuurd als medewerker van de stichting Samenwerkende Brancheorganisaties Filantropie. Smoezelig? Welnee, vinden de filantropen: „Die man is zijn gewicht in goud waard.” En 40.000 euro voor een heel jaar ís vergeleken met de ruimschoots acceptabele kosten van Raimond Nicodem ook ongeveer – nou ja, niets. Zo werkt de logica van het management. Handig. Zie Alpe d’HuZes. Capisce?

Raimond Nicodem werd buiten medeweten van twee Humanitas-bestuurders aangetrokken door Henk Luchtmeijer, voorzitter van de Raad van Toezicht. Luchtmeijer: dertien jaar geleden op staande voet ontslagen als directeur van Arbeidsvoorziening Rijnmond, nadat daar was gesjoemeld met geld uit het Europees Sociaal Fonds. En dat was vijf jaar nadat Luchtmeijer de leiding had over Nuts Verzekeringen, waar twee directeuren werden ontslagen nadat Luchtmeijer met verhalen over fraude naar de toenmalige Ziekenfondsraad was gestapt – verhalen die later als verzonnen zijn afgedaan.

Ook mensen met zo’n geschiedenis cirkelen probleemloos verder langs de toezichtsfuncties van Nederland – ogenschijnlijk als gieren boven een prooi, maar we noemen het een old boys network.

Raimond Nicodem somt op zijn website op wat hij allemaal wel niet kán „voor een acceptabele prijs.” Lees vooral even hardop:

„De combinatie van passie, trots en plezier behalen een haast grenzeloos vermogen tot realisatie welke, in combinatie met de pragmatische aanpak, koersvastheid en brede ervaringen in programma’s, leiden tot duurzame resultaten.”

Enige basale grammatica: zó little people.

Maar nu niet huilen, lieve sneue gehandicapten in jullie akelige rolstoeltjes. Optimistisch doen is in. Dus laat ons het volgende absurdistische couplet van Raimond Nicodems kostbare smartlap liever samen zíngen: „Gordiaanse knopen, complexe problematiek en uitdagingen, hoe groot dan ook, worden met vooruitziende blik op transparante manier ontward en tot behapbare materie gekneed.”

Ik stel voor dat iemand deze woorden op muziek zet voor de Jostiband. En als toegift dan graag wat Nicodem schrijft onder het kopje ‘Passie en trots’: „Wij doen dit omdat wij dit leuk vinden”.

Ruimschoots leuk. Capisce?