Column

Konijnen

Joost Luiten stond moederziel alleen op de golfbaan. Hij kon de vlag bij de hole niet zien omdat er een hoge heuvel voor hem lag. Gras, lucht en een wit balletje, meer was er even niet in zijn blikveld.

„Hij moet een wolk kiezen om op te mikken”, zei

de televisieverslaggever.

In de verte zag ik een grillig exemplaar hangen boven de golfbaan, in de vorm van een spuwende draak. Verdomd, Luiten tuurde vanonder zijn klep naar een wolk.

De mannen met hun bordjes ‘stilte aub’ hielden ze omhoog. Het publiek bleef staan. Duizenden mensen hielden de adem in, hun mobieltjes stonden in de vliegtuigstand.

Luiten zette zijn voeten uit elkaar en keek naar het balletje.

Iedereen was zich bewust van de stilte. Waar bleef de trompettist die met simpele noten op zijn klaroen de wapenstilstand op de Kennemer Vlakte accentueerde?

Op gepaste afstand leunde Miguel Ángel Jiménez op zijn club. De Spaanse rivaal keek toe hoe zijn tegenstander Luiten ging slaan.

Jiménez was in alles de tegenpool van zijn frisse, jeugdige Nederlandse collega. Jiménez zag eruit als half dandy, half cokedealer. De Spanjaard droeg two-toned shoes en in zijn nek wapperde een rossig paardenstaartje. Onder zijn spencer schommelden zijn tieten en een volle buik, waarin zoveel exclusieve wijnen al hun rondje maakten.

Straks ging Jiménez – met 49 jaar de oudste deelnemer – zijn losse swing weer laten zien. Niet voor niets deed hij voor de wedstrijd de gekste oefeningen. Hoe makkelijk draaide dat lijf nog door op zijn linkervoet na een klap met de driver.

Luiten keek nog eens over de heuvel, een paar slagen verwijderd van 300.000 euro. Bij winst. Het bleef raar; tien jaar geleden sleutelde hij nog aan oude brommers in de schuur naast het ouderlijk huis in de Bleiswijkse polder. Als hij deze bal in een keer in de verre hole joeg, kreeg hij een nieuw model BMW cadeau.

In golf word je afgerekend op je verdiende prijzengeld.

Een paar holes verder rolde een golfbal in het zand van de bunker en kwam tot stilstand tussen zwarte keutels. Konijnen. Onder het gras hielden ze zich koest in hun gangenstelsel: Luiten ging zo slaan.

Een droge klap.

Luiten keek de bal tevreden na. De bordjes stilte gingen naar beneden. Het publiek deed de mond weer open en juichte. Het balletje suisde over de heuvel en kwam keurig op de fairway.

Jiménez sloeg niet goed en raakte uit koers. „Adiós!”, riep hij zijn bal cynisch na.

Luiten liep de heuvel op en zag het clubhuis al liggen. Uit de achterzak van zijn broek hing een witte handschoen. De lege vingers slingerden vrolijk heen en weer. Ze vierden alvast een feestje.