Echte mensen of goedkope modelletjes

Martijn Krabbé in ‘De man met de hamer’ (RTL4).

Weerkerend gespreksonderwerp in de talkshows van het weekend (RTL Late Night, Jinek) was de vraag of Olga Zuiderhoek nu wel of geen bezwaren had tegen het spelen met niet-professionele acteurs. Het juiste antwoord luidde: in ieder geval niet tegen Martijn Krabbé, haar tegenspeler in De man met de hamer (RTL 4) en volgens John de Mol „een van de drie beste televisiepresentatoren ter wereld.”

De bedoeling was natuurlijk dat zo veel mogelijk mensen met eigen ogen en oren zouden uitmaken of Martijn zich staande hield naast zijn vader, Jeroen Krabbé. De serie met de dubbelzinnige titel, over een korzelige veilingmeester en een verloren zoon werd, door het dramateam van Talpa ontwikkeld voor Krabbé senior en junior. Net als het ook door Will Koopman geregisseerde en door haar man Lex Wertwijn geschreven Divorce hangt de gisteren gestarte serie in tussen drama en sitcom.

Martijn kan acteren, maar hoe dat scenario zich ontwikkelt moeten we nog maar even afwachten. Duidelijk is dat beide hoofdrolspelers geheimen met zich meedragen. In de begintitels suggereren archiefbeelden van mei '68 en de muziek van Buffalo Springfield dat daar iets moet zijn voorgevallen.

De sitcomkant is minder interessant en wordt vooral veroorzaakt door de beperkingen van een bescheiden budget: twee locaties, vier acteurs, ja, dan moet je situaties komisch gaan uitmelken.

In een andere gisteren gestarte dramaserie, Real Humans (VPRO) van de Zweedse publieke omroep SVT, kun je zien dat je met een beetje geld heel andere ambities kunt nastreven. De sciencefictionserie laat een wereld zien waarin huishoudelijke robots (‘hubots’) het dagelijks leven veraangenamen. Geriatrische hubots doen ook aan reanimatie en bewaking van de bloeddruk, maar met goedkope Koreaanse modelletjes moet je uitkijken. Sommige kunnen autorijden of seksuele diensten verlenen, dus die kun je beter niet nemen met puberzonen in huis.

Van het begin af aan is Äkta människor, zoals de serie oorspronkelijk heet, spannend door de vele subplots. Een daarvan is dat je die hubots wel moet laten voelen wie er de baas is. Aan menige muur hangt een sticker van de politieke beweging van Echte Mensen, die Zweden weer terug wil geven aan de oorspronkelijke bewoners.

Maar ook de slaven met het gezicht van een Barbiepop en een usb-ingang in de nek (in sommige types kun je je telefoon opladen) komen op zeker moment in opstand en worden dan pas echt een bedreiging voor de machthebbers.

Heel knap en geestig gedaan, de speciale make-up en stilering van de namaakmensen is werkelijk indrukwekkend. Er is geen enkele reden waarom zo’n serie niet ook in Nederland gemaakt had kunnen worden, behalve een gebrek aan lef om eens iets echt onverwachts te ondernemen .