Halverwege weet ik dat het goed zit

Eyeworks-producent Maarten Swart was afgelopen week in Toronto om zijn nieuwste film Het Diner te presenteren. ‘We eten sushi en dan: showtime! De wereldpremière.’

Vrijdag 6 september

Zo, goedemorgen... Een korte nacht vanwege het spetterende openingsfeest van het nieuwe Eyeworks kantoor aan het Raamplein in Amsterdam. Lekkere sfeer en veel leuke mensen met wie ik aan films en dramaseries werk, of met wie we nieuwe plannen ontwikkelen. Alleen dat afzakkertje in De Pieper, dat was misschien niet echt nodig.

En oh ja, ik moet nog een tas pakken. Tussendoor speel ik uitgebreid met mijn zoontje van acht maanden. Op de fiets naar kantoor bel ik Menno Meyjes, de regisseur en scenarioschrijver van Het Diner. Hij neemt op met: „Hey dude!”. Hij is erg opgetogen om naar Toronto te gaan, maar ik merk dat hij tegelijkertijd ook gespannen is.

Na een halve dag vol afspraken en vergaderingen naar Schiphol. Films en vliegtuigen, ik vind het een fijne combinatie. Ik kijk The Big Wedding, The Great Gatsby en The Internship. In Toronto loop ik nog een rondje door de stad voordat ik ga slapen.

Zaterdag

Om 5 uur wakker door een jetlag. Ik doe wat werk dat gisteren is blijven liggen. We hebben veel dramaseries en films in ontwikkeling en productie.

Daarna ga ik richting het festival. Vorig jaar was ik hier ook. Toen draaide onze film Jackie (geregisseerd door Antoinette Beumer) op het festival. Ik ben erg trots dat er twee films van ons achter elkaar geselecteerd worden.

Het Toronto International Film Festival is na Cannes misschien wel het belangrijkste filmfestival ter wereld. Het is ook een van de leukste festivals waar ik ben geweest. Dit omdat het een echt publieksfestival is.

Natuurlijk, er gaan veel grote Amerikaanse films in première en het wemelt er van de sterren, inkopers, producenten, financiers en agenten. Maar het enthousiasme van het publiek en de drukbezochte voorstellingen vormen de kern van het festival. En daar worden films – of in ieder geval de films die wij produceren – voor gemaakt.

De rest van de ochtend en begin van de middag heb ik afspraken. Een daarvan is met onze sales agent, Ida. Zij verzorgt de internationale verkoop van Het Diner. Er is al veel internationale interesse. In een rustig koffietentje neem ik de tijd om de laatste versie van het scenario te lezen van Het Wonder van Cuijk, de film van Johan Timmers en Martin van Waardenberg die we binnenkort willen gaan draaien. Ik schiet een paar keer vol in de lach, dit wordt een leuke film.

Einde van de middag kijk ik een film op het festival en ’s avonds bezoek ik een show in Yuk Yuk’s Comedy Club.

Zondag

Vandaag ben ik om 6 uur wakker. Daar gaan we. Aan het einde van de ochtend is er een ‘press & industry screening’ van Het Diner. De meeste filmmakers gaan niet graag naar deze screenings. Recensenten kijken een film uit, maar een groot gedeelte van de inkopers loopt – afhankelijk van de kwaliteit van de film en/of hun schema – gedurende de film de zaal uit, op weg naar een andere screening of afspraak. Voor een maker die met ziel en zaligheid gedurende een of twee jaar van zijn leven aan een film heeft gewerkt, kan dat overkomen alsof iemand zegt dat je kind strontlelijk is.

Maar ik wil voelen hoe de film valt bij een niet-Nederlands publiek.

De reacties na afloop zijn erg goed. En vrijwel niemand loopt voor het einde de zaal uit. Het is nu afwachten hoe de recensies later deze week in de Amerikaanse vakbladen zullen zijn.

De rest van de dag vult zich met afspraken. ’s Avonds eet ik in een Italiaans restaurant met regisseur en scenarioschrijver Menno en zijn vrouw Nathalie, die net aangekomen zijn, en Wilco en Manon van onze Nederlandse distributeur, die hier zijn om films te screenen.

Maandag

De dag van de première. ’s Ochtends werk ik in het hotel. Als ik ’s middags naar het festival loop, bedenk ik hoe bijzonder het is dat we het internationaal zo succesvolle boek van Herman Koch als eerste konden verfilmen.

Omdat de rechten bij een Amerikaanse producent lagen, had ik de uitgever gevraagd om een optie, mochten de rechten ooit terugvallen. Ik was niet de eerste met dat idee.

De volgende dag belde ik weer: mocht ik de Amerikaanse producent dan bellen voor de Nederlandse filmrechten? Dat mocht. Menno was ondertussen benaderd de Amerikaanse versie van Het Diner te maken. Hij wilde de film echter in het Nederlands maken, om recht te doen aan het boek. Distributeur Sim van Veen bracht ons bij elkaar. En hier zijn we dan. Al de energie die we erin hebben gestopt: Menno, de cast, de crew, het hele team van Eyeworks.

We eten sushi met het gezelschap van gisteren, aangevuld met collega Judith Hees, oud-collega Hans de Weers en Claudia Landsberger van EYE.

En dan: showtime! De wereldpremière van Het Diner. In Toronto is dat overigens doorgaans vrij informeel. Hier bij de meeste premières geen smokings en galajurken, maar vooral een goede zaal vol filmliefhebbers. De echte galapremière is op 4 november in Tuschinski.

Voor het eerst sinds ik hier ben, voel ik iets van spanning: gaat het publiek mee en blijven de humor en het sarcasme overeind in de vertaling? Het Diner is een Nederlandse film, maar wel een met een universele thematiek. Halverwege de film weet ik dat het goed zit. De humor wordt opgepikt en aan de reacties merk ik dat de film onder de huid is gaan zitten van het publiek.

Menno wordt na afloop overladen met complimenten. Ook is er veel lof voor het sterke spel van Jacob Derwig, Thekla Reuten, Daan Schuurmans en Kim van Kooten.

We duiken de nacht in op zoek naar een café. Het wordt The Rex.

Dinsdag

Met een goed gevoel wakker geworden. Ik bel eerst uitgebreid met Menno. Hij is in een stralende stemming. De ontvangst van de film door het publiek was fantastisch. Het was een ontzettend lekker warm bad. Ik breng Reinout Oerlemans en de rest van het thuisfront op de hoogte van de goede ontvangst.

Het andere werk gaat ook door. De teaser van Bro’s Before Ho’s, de nieuwe film van Steffen Haars en Flip van de Kuil, die in december uitkomt, is te zien bij de De Wereld Draait Door. Iedereen vindt hem leuk, schitterend.

Een KLM-steward in het vliegtuig naar Amsterdam vertelt dat hij gisteravond met een Canadese vriendin ook naar de première van Het Diner is geweest. Hij vond het geweldig.

Woensdag

Voordat ik thuis nog even m’n bed in duik, ontbijt ik met Fleur en m’n zusje, die vandaag op ons zoontje past. Als ik later wakker word, bekijk ik de laatste versie van de trailer van Het Diner. Die is klaar en kan nu de bioscoop in.

Donderdag

Sales agent Ida stuurt een nachtelijke sms: de tweede publieksscreening van Het Diner is volledig uitverkocht en er zit zelfs een aantal mensen op de trappen.