‘De geldfilm heeft me privé veel gekost’

Leo de Boer (60) confronteert zichzelf in Ik wil mijn geld terug met zijn hebzucht.

Maurice Boyer

Keuze

„De dag dat DSB viel, vertelde ik producent Pieter van Huystee dat ik zo’n sukkel was die zijn geld bij de IJslandse bank Icesave had gezet. Ook verloor ik fors met beleggen. Hij rook mijn schaamte: waarom was ik voor dat procentje meer gegaan? Aanvankelijk wilde ik geen persoonlijke film maken, maar niemand belichaamde het probleem beter dan ikzelf. Ik ben ook degene die de bom onder de film legt: ik heb de erfenis van mijn zoon Michael gedeeltelijk verspeeld en moet hem dat vertellen. Die spanning stuurt het verhaal.”

Lering

„Geld maakt geld, leerde ik thuis. Daarom moet je sparen. In de film ontdek ik hoe onwaar dat principe is. Tegenover een hoge rente staat risico, sparen is ook beleggen. Beleggen blijkt onderdeel van een virtuele economie, niet gebaseerd op arbeid of productie, maar op fictie. Beangstigend, vind ik. Ik ben geen beter mens geworden door de film. Het blijft me frustreren dat mijn geld minder waard wordt, nu weer door hoge inflatie.”

Offer

„De geldfilm heeft me privé veel gekost. Michael wilde niet gefilmd worden, ik heb keer op keer op hem ingepraat, gesmeekt: nog één keer. Ik kon hem niet vertellen waarom, maar het moest. Ik zei zelfs: ‘Jij eet hier ook van!’ Het heeft meer kwaad gedaan dan ik had verwacht. De erfenis kon hem weinig schelen, maar dit voelt nog altijd als verraad. Het succes van de film is voor onze relatie een beproeving. Ik ben nu al huiverig dat-ie misschien een Gouden Kalf wint.”

Loslaten

„Ik laat het toeval steeds meer toe in mijn werk. Dat is de verdienste van Pieter. Hij duwt me in posities dat ik moet durven. Het begon met De trein naar Grozny. ‘Koop een kaartje’, zei hij. ‘Kijk hoever je komt.’ De film eindigt dat ik op een tank door Grozny rijd. Het leerde me dat je ontwikkeling in een film afdwingt – gestolen geluk, noem ik het.

Haat-liefde

„Ik ben een zoon van mijn vader, een binnenvetter. Geen emoties, tot de uitbarsting. Ik heb de tussenstanden leren kennen door te gaan acteren. Schreeuwen op het toneel werkt bevrijdend. Ik maak nu een documentaire over Peter de Grote en speel zelf lijfarts Nicolaas Bidloo. Heerlijk om te doen, bovendien kan ik mijn gevoelens voor het land kwijt in een karakter. Rusland is de perfecte minnares en een bitch; alles kan, maar je wordt ook belazerd. En de sterkste wint.”

Vasthouden

„Ik had nog een zoon, Bryan, hij overleed op zijn vijftiende aan een hersentumor. Ik heb alles gefilmd, de chemokuren, het wachten op zijn dood, dialogen met mezelf. Ik moest iets doen. Zijn dood heeft mijn ziekelijke drang om alles om me heen vast te leggen versterkt. Het is de angst om te vergeten, het leven is zo weg. Ooit wil ik een documentaire over Bryan maken, dat zou zijn dood enige zin geven. Maar die film moet het persoonlijke ontstijgen, ik ben bang dat ik dat nog niet kan.”