Rodeo in Babilonia

Tosca Niterink en Anita Janssen lopen de Caminho da Fé, een pelgrimsroute in Brazilië, en doen wekelijks verslag in woord en beeld.

Ja hoor, lieve mensen, het echte gaan is begonnen! We zijn vandaag voor de derde dag ‘op rij’, (want daar heeft iedereen in Nederland het de laatste tijd steeds over, zelfs in het journaal als ze achter ‘elkaar’ bedoelen), aan het wandelen in Brazilië en aangekomen in het prachtige plaatsje, Porto Ferreira, potterie-steunpunt van de provincie Sao Paulo, dus reuze bezig met alles wat er tussen thee en toiletpotten uit de Braziliaanse klei valt te trekken.

Maar wees niet bang, ik zal niet meer van die lange zinnen maken, als de voorgaande.

Brazilië is echter wel een lange zinnenland, want als je nog niet de ene rodeo bent ingerold, geheel bij toeval, want vervoer en festiviteiten te paard is hier heel comme il faut, val je al in de andere Babylonische spraakverwarring.

Dat zit zo, we waren enkele dagen geleden, na onze eerste dag pelgrimeren in Babilonia terecht gekomen. Onderweg kwamen we steeds cowboys tegen, te paard.

Ik zei tegen Annie, „dat komt omdat het zondag is, die mensen hebben een dagje vrijaf en willen een beetje ponnyparken Slagharen.”

Maar ik had het mis, er was een echte rodeo aan de gang in het plaatsje Babilonia, waar wij toevallig ook naar toe liepen. Een plaatsje dat echter geen plaatsje bleek te zijn, maar een missiepost met een kerk en een weiland met wc's en een kantine. Ze verkochten er voor de gelegenheid wel bier en hele vieze kleffe empanada’s’(broodjes), waar zoveel fruitvliegjes op afkwamen, dat als je alleen al zei, ‘we are from Holland’, er een hele zwerm je mond in vloog. Dus ik heb bijna niks gezegd.

Nu weten jullie vast ook allemaal dat Brazilië een zeer christelijk land is, dus wij werden daar in Babilonia als halve heiligen onthaald, omdat we 15 kilometer hadden gelopen, met veel te zware rugzakken dat wel, dus we hebben gister de helft van onze garderobe en een lek luchtmatrasje naar huis gestuurd. Ik heb er 15 jaar op moeten wachten, maar ik heb in Annie, mijn huidige dans- en wandelpartner, iemand gevonden waarmee ik makkelijk op 1 matrasje van 60 centimeter breed kan slapen.

Maar goed, omdat wij slecht Portugees spreken, begreep ik niet dat een van die christenen, mij vroeg of ik die en die al was tegen gekomen. Ik pakte ik de kaart erbij en vroeg ik de christen om mij aan te wijzen wie of wat wij gezien hadden moeten hebben.

„Nee gekkie,” riep Annie, ,,de christen bedoelt de heilige geest, of je de heilige geest al hebt ontmoet!”

De uitdrukking Babilonische spraakverwarring komt dus hier vandaan.

En dan nog iets, wij hebben bij echte spiritisten gelogeerd.

Jawel! We waanden ons midden in het huis met de geesten van Isabel Allende! De moeder des huizes had namelijk een vriendin die in trance met haar ogen dicht en in tien minuten tijd hele lelijke Van Goghs maakt, maar wel heel lekker kon koken. De hele kamer hing er vol mee, met die Van Goghs dan.

De vrouw des huizes was diep geroerd toen wij binnen kwamen, omdat we net als Van Gogh uit Nederland komen. En ik was geroerd omdat zij me aan Isabel Allende deed denken, maar die komt dan weer uit Chili en niet uit Brazilië dus de vergelijking loopt enigszins mank.

Er is nog veel meer dat ik vertellen wil, maar vierhonderd woorden zijn zo om. Nog even dit, er vliegen hier prachtige gekleurde zangvogels vrij in het rond, die eigenlijk in de volière thuis horen!

Annie heeft vandaag per ongeluk een enorme rode mier opgegeten tussen een broodje kaas, ik wilde nog roepen, „hé kijk uit!” maar ik was te laat.

We moeten morgenochtend om vier uur op om ons nog een beetje in de koele ochtenddauw te kunnen verplaatsen naar Santa Rita do passa Quatro. Trouwens, het krieken is het mooiste moment van de dag.

VERWARDE CAVIA Twee weken geleden stopte de rubriek De Verwarde Cavia op de Achterpagina, online leeft zij voort. Inschrijven voor de wekelijkse ‘verwarde cavia-mail’ kan via www.deverwardecavia.nl