Column

Margriet Oostveen De Aladna’s

SP-leider Roemer was nog even langsgekomen, zo snel dat het velen was ontgaan.

„Roemer?” Van de SP! „Mijn man zit in een rolstoel! Die heeft één been! Wie is Roemer?”

De thuiszorgmedewerkers van Sensire lieten zich in bussen laden, op weg naar Den Haag, voor het debat over de 1.100 ontslagen in de Achterhoek. Een zaal vol behoeftige ouderen bleef achter in uitgaanscentrum de Radstake bij Varsseveld. Ze hadden braaf hun hulpen uitgezwaaid. Ze waren op aandrang van Abvakabo FNV gekomen, keurig uit en thuis met het taxibusje. Mooi georganiseerd: kadetjes, zoete broodjes en zangkoor De Aladna’s uit Aalten, ook niet meer piep. Het kon niet op.

Ik belandde in een hoekje met Henk Messing (66) en zijn hulp Albertine Kraaienbrink (31), die niet mee kon naar Den Haag, want ze moest haar zoontje uit school halen.

„Ik woon met zijn drieën: Wimpie, Bam en ik”, zei Henk.

„Dat zijn z’n katten”, zei Albertine. „En ik kom iedere vrijdag drieënhalf uur. Dat is heel veel. Henk weet zonder hulp namelijk niet wat hij moet doen.”

Henk: „Ja.”

Albertine: „Er is meer zorg voor Henk. De stichting Zozijn helpt met zijn boodschappen en de tuin. Dat zijn vrijwilligers.”

Henk: „Ja.”

Albertine: „Wij beginnen altijd met de afwas.”

Henk: „Ik zeg: Je weet de weg.”

Albertine: „Háhá!” Ze gaf Henk een pets op zijn dij.

Henk: „Ik ben niet zo kletserig. De hele dag dat geklets aan je kop.”

Albertine: „Henk houdt van bakken. Dus er is altijd wel iets lekkers bij de thee.”

Henk: „Cake. Chocoladetaart. Kletskoppen.”

Ik vroeg wat ze van ‘Den Haag’ vonden, heel zachtjes, want voor je het weet ben je tegenwoordig een salonpopulist.

Albertine: „Ik heb de laatste keer niet gestemd.”

Henk: „Ik wel. Ik heb ergens een kruisje gezet.”

Albertine: „Henk snapt het eigenlijk helemaal niet, maar hij voelt zich toch een beetje verplicht te stemmen. Omdat iedereen het doet.”

Henk: „Ja.”

Albertine: „Ik ben van mening dat ik niet stem op een partij waarvan ik niet alles goed vind. Vooral nu met de bezuinigingen. Aan de andere kant denk ik nu ook wel: Je hebt deze ontslagen over jezelf afgeroepen. Want je hebt niet gestemd.”

Als er nu verkiezingen kwamen, ja, dán zou ze stemmen.

SP? „Ja.”

PVV? „Ja!”

Waarom? „Ik heb ook in het vlees gewerkt. Dan stond je met die uitbeners te praten – ik sta te veel op eigen benen om me dát, zó…”

Ze pauzeerde. „Om je zo te laten behandelen. En met die hoofddoeken en zo. Mijn manier van denken is: ik laat me niets opleggen.”

Zou ze voor een Marokkaanse man kunnen zorgen zoals voor Henk? „Já hoor. Werk is werk.”

En misschien werd het trouwens toch SP.

Ach, populisme. Het klonk vaak zoveel enger dan het was. „Jou herken ik met gesloten ogen zonder licht in diepe duisternis”, zongen de Aladna’s. „Jou herken ik met gesloten ogen, want mijn hart zegt wie er is.”