Aan zee kan ineens de hel losbarsten

Het KLM Open is teruggekeerd op de Kennemer Golf & Country Club, de oudste ‘linksgolfbaan’ van Nederland.

De Ier Peter Lawrie in actie tijdens het KLM Open van 2009, toen ook op de Kennemer in Zandvoort. Getty Images

Na drie edities op de Hilversumsche is het KLM Open vandaag terug op de Kennemer Golf & Country Club in Zandvoort. Terug op de oudste linksgolfbaan van Nederland. Terug aan de kust, waar de wind vrij spel heeft, waar de fairways hard en hobbelig zijn, waar diepe bunkers zijn, hard duingras groeit en de bal plotselinge wendingen maakt. Kortom: waar van de golfspelers (nog meer) opperste concentratie wordt gevraagd.

Golfen aan zee geldt, anders dan op een baan in het binnenland, als een groot avontuur. Het vraagt nog meer mentale weerbaarheid. Je kunt volslagen gek worden, je kunt genieten van de uitdaging. Linksgolf is voor veel golfers de ultieme vorm van golf omdat het de meest oorspronkelijke vorm van golf is.

Op een linksbaan wordt de golfer door de altijd aanwezige wind gedwongen om course management en techniek optimaal te combineren om uit de problemen te blijven. De meest populaire slag bij linksgolfers is de punchslag, een slag met een lage balvlucht waar de wind geen vat op krijgt en die veel rol meekrijgt.

Denk aan de traditie, aan de meeste Britse banen. St. Andrews, de bakermat van het golf. Joost Luiten, de Nederlandse topspeler, van wie de Nederlandse supporters hopen dat hij op z’n minst zijn tweede plaats op de Kennemer van 2007 herhaalt, vond spelen op een linksbaan eerst „helemaal niks”. Maar hij begint het steeds leuker te vinden. „Omdat ik het steeds beter onder de knie krijg. Het is een heel ander spel. Je moet de uitdaging er in zien. De bal laag houden, heel erg vooruit denken: waar laat ik de bal landen, hoe gaat hij stuiteren. Alles rondom de green doe je met een putter.”

Luiten speelde op het Brits Open. „Dan merk je pas hoe groot zo’n toernooi is. De historie. Je kunt geluk hebben dat het windstil is, en ’s middags kan de hel losbarsten. Dat is de charme van linksgolf. Het is belangrijk dat je accepteert hoe het is. Je moet er het beste van maken en je niet gek laten maken door het veranderende weer. De Kennemer ligt mij wel. Goede herinneringen.”

Daan Slooter, directeur van het KLM Open, speelde jarenlang in het Nederlands golfteam. Opgegroeid op de Noordwijkse, ook een linksbaan, is spelen op een baan als het Schotse St. Andrews het mooiste. „Voor mij als golfer het ultieme. Zet mij een week op St. Andrews, dan speel ik die baan drie keer per dag. Als je alle slagen in je repertoire hebt, heb je de meeste kans. Kijk naar de allergrootste golfers. Die hebben allemaal het Brits Open – altijd een linksbaan – drie of vier keer gewonnen.’’

Ter vergelijking: „Neem de moderne Amerikaanse banen. Je slaat de bal door de lucht, dan nog eens. Target-golfbanen. Op linksbanen laat je een bal misschien dertig meter voor de green vallen, waarna hij doorhobbelt naar de pin. Je zult meer over de grond moeten spelen. Dan moet je kunnen inschatten hoe een bal gaat stuiteren. Veel meer lage ballen.’’

Als voorbeeld Tiger Woods: „De laatste keer dat Tiger het Brits Open won, was op Hoylake (bij Liverpool, red), 2006. De baan was keihard, het was heel droog geweest. Bijna geen wind, je moest niet in de rough komen. Hij heeft alleen met ijzers geslagen. Bijna geen driver gebruikt, om de bal maar in het spel te houden. Dat kun je op de US Open niet doen, want dan haal je de greens niet. Degene die zich het best kan aanpassen heeft de meeste kans. Accepteren dat je onmogelijke ballen voor je kiezen krijgt.”

Maar, weet Slooter: „Er zijn spelers die linksbanen haten. Oneerlijk, het is maar knikkeren. Vroeger met het Nederlands team werden we wakker met storm en regen. Dan zeiden we al: de helft van het veld hebben we al verslagen. Duinen hebben ook voordelen: Er zijn geen bomen, dus je kunt ook gebruik maken van de wind, door hem dertig meter links of rechts te laten beginnen, zodat hij op de wind precies goed neerkomt. Het uitdrogen van het gras kan de greens in de loop van de dag steeds sneller maken. Bij andere banen is het andersom, omdat het gras groeit. ’’

En zo gaan de Nederlandse topspelers Joost Luiten, Robert-Jan Derksen en Maarten Lafeber een onvoorspelbare strijd aan met gerenommeerde internationale toppers als Miguel Angel Jiménez, Matteo Manassero, Paul Casey, Alvaro Quiros, Nicolas Colsaerts, Ross Fisher, Simon Dyson en Padraig Harrington.

Golf zou niet golf zijn als er niet een verrassende winnaar zou zijn. Wie golf kent, weet dat haat en liefde dicht bij elkaar liggen. Na de ene daad voel je je kampioen, na de volgende daad een loser. Kortom: je volgende hindernis wacht, het verleden ligt achter je.