Column

3D-brilletjes

Er zijn genoeg mensen die 3D in films de slechtste cinematografische uitvinding vinden sinds Adam Sandler. Zelf krijg ik nog altijd een vaag pretparkgevoel van 3D, ook al komt de attractie vaak genoeg neer op ‘ervaren hoe het is om anderhalf uur lang enigszins scheel te zijn’. Desalniettemin ga ik nog steeds graag, het liefst naar blockbusters vol ruimteschepen of kwaadwillende mythische wezens. Toch is er iets wat me de laatste tijd dwars zit: het brilletje.

Vroeger werd er bij het naar binnengaan van de zaal keurig aan iedereen een 3D-bril uitgereikt, waarna je rustig plaatsnam en voor de film begon nog even tijd had om met je telefoon een fotosessie te houden met de bebrilde hoofden van jezelf en je gezelschap. Na afloop van de film leverde je de bril weer in, waarna hij ergens werd schoongemaakt (een gedeprimeerde stagiair ademde erop en wreef ze even langs zijn kontzak) zodat ze de volgende keer weer uitgedeeld konden worden.

Nu is bij Pathé het systeem echter al een tijd veranderd: iedere bezoeker van een 3D-film betaalt een toeslag van 2,50, waar de bril bij inbegrepen zit. Daarna is de bril jouw eigendom. Wanneer je de keer daarop je eigen 3D-bril meeneemt, krijg je een euro korting op de toeslag.

Pathé zal zeggen dat dit systeem juist een service is, dat de mensen nu hun eigen brillen bij zich kunnen houden en ze naar hartelust kunnen bewerken met Dettol-doekjes. Ik zie vooral: een systeem dat geld verdient aan de slordige, gemakzuchtige aard van mensen, ten koste van het milieu. Aan míjn slordigheid, want natuurlijk lukt het mij helemaal niet om die bril netjes bij me te houden, om hem in een stevig, kloek kokertje te bewaren en hem vervolgens trots te presenteren als ik aan de kassa sta. Nee, de realiteit is: ik ga ongepland naar de film en heb de bril niet bij me, ik vergeet hem op het laatste moment mee te nemen of ik duikel hem een keer wél verheugd op uit mijn tas, om vervolgens te ontdekken dat ie inmiddels bedekt is door een wirwar aan krassen. En dan boezemt het verlies van die ene euro toch te weinig angst in – je koopt gewoon maar een nieuwe. Het wordt een achteloos wegwerpartikel (je vraagt je af hoe duurzaam ze kunnen zijn voor een euro) en inmiddels ligt er bij mij thuis een almaar uitdijende verzameling. Die me doet denken aan de plastic soep in de oceaan, waar vast nooit verteerde 3D-brilletjes in drijven.

Natuurlijk kan ik Pathé niet de schuld geven van mijn eigen onvermogen, al ben ik wel benieuwd hoeveel mensen daadwerkelijk hun eigen bril meenemen naar de bioscoop. Ik hoop maar dat er elke dag mensen met kloeke kokers in de rij staan. En ik neem me – nogmaals – voor om er daar een van te zijn.